பகுதி 3 - மரத்தடி திட்டுக்கள்

மன்னர் சிம்மவிஷ்ணு இறந்து மூன்று நாட்கள் கழித்து.


மருதையப்பரும் சூரியத்தேவரும் இளவரசரின் முடிசூட்டு விழாவிற்கான வேலைகளில் இருந்தனர். மன்னர் இப்போது தான் இறந்த காரணத்தினால், பெரிய விழாவாக நடத்த வேண்டாம் என்றும் ஆரவாரமில்லாமல் ஆறு வயதே ஆகும் இளவரசர் மகேந்திரனை மன்னர் ஆக்கி, ஆட்சி வேலைகளைத் தாம் பார்த்துக் கொள்வதாக முடிவு எடுத்து இருந்தனர். மகாராணி மந்திராயினி மன்னர் இருந்த துக்கத்தில் இருந்து இன்னும் மீண்டு வரவே இல்லை. மன்னர் இறந்ததிலிருந்து ஒரு இருட்டு அறையில் தன்னைத் தானே பூட்டிக்கொண்டார். சரியாக உணவு கூட உட்கொள்வதில்லை. மன்னருடன் தானும் இறந்து போயிருக்கலாம் என்று பணிப்பெண்களிடம் அடிக்கடி கூறிக்கொண்டே இருப்பார். சிற்றரசர்களோடு ஏற்பட்ட சச்சரவுகள் காரணமாகச் சாளுக்கிய மன்னன் படையைத் திரட்டிக்கொண்டு வர வாய்ப்பில்லாமல் போனது. தங்குமாரரிடன் இளவரசருக்கு பரிசளிப்பதற்கான தங்ககுதிரையைச் செய்யும்படி சொல்லியாகிவிட்டது. அவர் தங்கம் செய்யும் கலன்களில் கைவைத்து பல வருடங்கள் ஆகியிருந்தது. தன் வீட்டிற்குப் பின்னாலே தங்கம் உருக்கும் கலன்களை நிறுவி தங்ககுதிரையை வடிவமைப்பதற்கான வேலையை அவரும் தொடங்கிவிட்டார்.


பல்லவ அரண்மனையின் கிழக்கு மூலையில் இருக்கிறது வசந்த தோட்டம். பல்லவ அரண்மனைக்கு வந்த யாரும் இந்தத் தோட்டத்தைப் பார்க்காமல் போவது கிடையாது. பார்த்துவிட்டால் போவதற்கும் மனமிருக்காது. அவ்வளவு ரம்மியமான ஒரு இடம். உலகத்தில் எத்தனை நிறங்கள் இருக்கிறதோ அத்தனை வண்ணங்களிலும் பூக்கள் தோட்டம் முழுவதும் படர்ந்திருக்கும். நடப்பதற்கு மணல் கொண்ட தரைகளே இருக்காது. எல்லாம் புற்களால் நிறைந்திருக்கும். அங்கிருக்கும் மரங்களைப் பற்றி நாம் சொல்லியே ஆக வேண்டும். பொதுவாக மரங்கள் இலைகளால் நிறைந்திருக்கும் ஆனால் வசந்த தோட்டத்தில் மரங்கள் பூக்களால் நிறைந்திருக்கும். நல்ல காற்று அடிக்கும் ஒரு நாளில், அந்த மரங்களுக்கு அடியில் நின்றால் பூ மழையில் நாம் நனைவோம். ஒரு பக்கம் பூ பூக்கும் மரங்கள் என்றால் இன்னொரு பக்கம் பழம் தரும் மரங்கள். மாம்பழம், கொய்யா, மாதுளை என்று அனைத்து பழ மரங்களும் இருக்கும். வருடத்தின் எல்லா நாட்களிலும் பழங்கள் பழுத்து குலுங்கும். இத்தனைக்கும் சிம்மமாக இருப்பது அந்தத் தோட்டத்தின் குறுக்கே ஓடும் ஒரு சின்ன வாய்க்கால். எங்கிருந்துதான் வருகிறதோ தெரியாது. ஆனால் அவ்வளவு இனிப்பாக இருக்கும் அந்தத் தண்ணீர். அதில் துள்ளி குதிக்கும் மீன்களும் நீந்திச் செல்லும் வாத்துகளும் அந்தத் தோட்டத்திற்கு இன்னும் அழகை சேர்த்துவிடும்.


இளவரசர் மகேந்திரன் அந்தத் தோட்டத்தில் ஒரு திட்டின் மீது அமர்ந்து ஓடும் நீரில் அவ்வப்போது மேலே தெரிந்த மீனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஆறு வயதே ஆகும் அவனுக்குத் தந்தை இறந்துவிட்டார் என்பது ஒரு அளவிற்குத் தான் புரிந்திருந்தது. இனி நாம் தான் நாட்டை ஆள வேண்டும் என்று நினைக்கும்போது உண்மையில் அவனுக்குச் சிரிப்பாகத் தான் இருந்தது. ஒரு உருவம் அவனைப் பின்னால் இருந்து வந்து நீரில் தள்ளுவது போலத் தெரிந்தது. அந்த உருவத்தின் நிழலினால் திடுக்கிட்ட மகேந்திரன் திட்டிலிருந்து கீழே விழுந்தான். உடனே அந்த உருவம் "ஹாஹாஹாஹா" என்று சத்தமாகச் சிரித்தது.





"நீதானா...நான் பயந்துவிட்டேன்" என்று எந்த ஆரவாரமும் இல்லாமல் மகேந்திரன் மீண்டும் திட்டில் ஏறி அமர்ந்துக்கொள்ள அந்த உருவமாகிய தங்ககுமாரர் பேரன் முத்துக்குமாரனும் அந்தத் திட்டில் பக்கத்தில் அமர்ந்தான்.


"எப்படி இருக்கே மகேந்திரா...? நீ கவலையாய் இருப்ப, உன்னைத் தொந்தரவு பண்ண கூடாது என்று தாத்தா சொன்னார். அதான் நான் வரவில்லை" என்று கூறிவிட்டு மகேந்திரனைப் பார்த்தான் முத்துக்குமாரன்.


"பரவாயில்லை முத்து. திடீரென்று அப்பா அசையாம படுத்துவிட்டார். எல்லாரும் அவர் இறந்துவிட்டாத சொன்னார்கள். அம்மா அந்த அறையைவிட்டு வரவே மாட்டிக்கிறாள். இப்போ நான் தான் அரசர் என்கிறார்கள். எனக்கு என்ன தெரியும் முத்து நீயே சொல்லேன். அரசன் என்றால் வாளை வைத்துச் சண்டை போடனுமே. எனக்குப் போன மாதம் தான் வாளை தூக்கவே தெரிந்தது. எனக்கே சிரிப்பு வருகிறது முத்து. பேசாமல் அமைச்சரோ தளபதியோ மன்னர் ஆகிக்கொள்ளலாமே முத்து...என்ன ஏன் கேட்கிறார்கள்?"


"அவர்கள் எல்லாம் ஆக முடியாது மகேந்திரா. எங்க தாத்தா சொல்லியிருக்கார். மன்னரோட பிள்ளைகள் தான் மன்னர் ஆகனும். அப்பன்னா நீ தானே ஆகனும். இன்னும் இரண்டு நாளில் விழான்னு தாத்தா சொன்னார்"


"எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது முத்து. நான் மன்னர் ஆனவுடன் போர் வந்து விட்டால் என்ன செய்வது. நான் வாளை தூக்கிக்கொண்டு போர் களத்திற்குப் போக வேண்டுமா? என்னைப் போர் களத்தில் கொன்றுவிட்டால்? நான் இப்படியே இந்தத் தோட்டத்தில் விளையாடிக்கொண்டு இருந்துவிடுகிறேனே..."


"மகேந்திரா...நீ மன்னரின் பிள்ளை. நீ இப்படியெல்லாம் பேசக்கூடாது. இப்போது போர் எல்லாம் வராது. வந்தாலும் தளபதி பார்த்துக்கொள்வார். நீ வளர்வதற்குள் நன்றாகப் போர் பயிற்சி எடுத்துக்கொண்டு பெரிய மன்னராகி விடு. நான் உன்னுடைய அமைச்சராகி விடு கிறேன். உன்னுடைய முடிசூட்டு விழாவிற்காகத் தான் என் தாத்தா தங்க குதிரை செய்து கொண்டிருக்கிறார். "


"அப்படித் தங்ககுதிரையா? பெரிய தங்ககுதிரையா? அதில் ஏறி போகமுடியுமா?"


முத்துக்குமாரன் சிரித்தான்.


"இல்லை மகேந்திரா...இது பொம்மை குதிரை. தங்கத்தில் செய்யப்பட்ட பொம்மை குதிரை. நீயும் நானும் அதை வைத்து விளையாடலாம் சரியா? நீ மன்னரானவுடன் என்னைப் பார்க்க, என் கூட விளையாட உனக்கு நேரமிருக்குமோ என்னமோ தெரியவில்லை"


"உன்னுடன் விளையாடமால் நான் எங்கே போகப்போகிறேன். காலையில் நான் மன்னராக இருக்கிறேன் மாலையில் நாம் விளையாடலாம் சரியா?"


"ஆனால் எனக்கு என்னவோ நீ மன்னர் ஆனவுடன் மாறி விடுவாயோ என்றுதான் தோன்றுகிறது"


"ஆம் முத்து, எனக்கும் அந்தச் சந்தேகம் இருக்கிறது. நான் மன்னரானவுடன் என்னுடைய பெயரைக் கூட மாற்றப்போகிறார்களாம்..."


"அப்படியா! என்னவென்று மாற்றப் போகிறார்களாம். என்ன பெயர் அது?"


"மகேந்திரவர்ம பல்லவன்"


2010 - சென்னை எழும்பூர் அருங்காட்சியகம்


ஐந்து வருடங்களுக்கு ஜெயக்குமாரின் நண்பன் சதீஷ் இறந்ததற்கு மறுநாள்.


சென்னை எழும்பூர்(எக்மோர்) அருங்காட்சியகத்தில் பார்வையாளர்களுக்கான டிக்கெட் வினியோகம் அப்போது தான் தொடங்கியிருந்தது. அந்தச் சிகப்பு நிற பழைய ஆங்கிலக் கட்டடங்களைப் பார்ப்பதே ஒரு தனி அழகு தான். அந்தக் கட்டடத்தின் வடிவமைப்பும் வாயிலில் இருந்தே தொடங்கிவிடும் பழங்காலப் பீரங்கிகளின் வரிசையும் சிலைகளும் நம்மைப் பழங்காலத்திற்கே அழைத்துச் சென்றுவிடும். முழுமையாக அந்த அருங்காட்சியத்தைப் பார்த்து முடிப்பதற்குள் ஒரு நாளே முடிந்துவிடும் பட்சத்திலும் நமக்கும் எந்தவித சலிப்பும் ஏற்படாத வகையில் வரலாறு நம்மை இறுக்கப் பிடித்துக்கொண்டு இருக்கும்.


ஜெயக்குமார் வேகமாகத் தன் பைக்கில் அருங்காட்சியத்திற்குள் வந்தான். அவன் சட்டை முழுவதும் சேறு படிந்து இருந்தது. தலை சரியாக வாரப்படாமல் கலைந்துப்போயிருந்தது. வேகமாக வந்து தன் பைக்கை கூட நிறுத்தாமல் கீழே போட்டுவிட்டு உள்ளே நுழைந்தான். அவன் அங்கு அடிக்கடி பணிக்காகவும் கல்வெட்டு மற்றும் தொல் பொருள்களை ஆய்வு செய்வதற்காக வருவதால் யாரும் அவனைத் தடுக்கவில்லை. ஆனால் அவன் வந்த வேகம் ஆய்வு செய்வதற்காக வந்த வேகம் கிடையாது. அருங்காட்சியகத்தின் முன் நுழைவு வாயில் வழியாகச் செல்லாமல், பின்னால் பணியாளர்களுக்கு இருக்கும் வழியாக உள்ளே நுழைந்தான். அவனுக்கு வணக்கம் வைத்த வாட்ச்மேன்களையும் மற்ற பணியாளர்களையும் அவன் கண்டுக்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. 'எப்போதும் நல்ல சிரிச்சு பேசிட்டு போற மனுசன் ஏன் இப்படிப் போவுதுன்னு தெரியலையே' என்று சில தூய்மை செய்யும் பாட்டிகள் பேசிக் கொண்டனர்.


மிக வேகமாக ஒரு அறையினுள் நுழைந்து ஏற்கனவே உடையும் நிலையில் இருந்த கதவை சாத்தி தாழிட்டான். யாருமே இல்லாத அந்த அறை முழுவதும் பழங்காலத் தொல்பொருள்கள் இருந்தன. அருங்காட்சியகத்தில் மக்களின் பார்வைக்காக வைக்கப்படும் முன்பு பாதுகாத்து வைப்பதற்காக அந்த அறையில் முதலில் வைக்கப்பட்டிருக்கும். அலமாறிகளில் சில பழங்கால ரோம நாணயங்கள், ஒரு பக்கம் மன்னர்களின் தங்க ஆபரணங்கள், இன்னொரு பக்கம் சின்னச் சின்ன இரும்பு செம்பு மற்றும் கல்லினால் ஆன சிலைகள் இருந்தன. தரையில் கல்வெட்டுகள் வரிசையாக அடுக்கப்பட்டிருந்தன.





ஜெயக்குமாரின் கண்கள் அந்த அறையில் எதையோ தேடியது. கல்வெட்டுகளின் ஊடே அவன் கண்கள் அலைப்பாய்ந்தன. அது கிடைத்துவிட்டது போல, அந்தக் கண்ணில் இன்னும் வெறியேறி மூலையில் கிடந்த ஒரு கடப்பாரையினால் அந்தக் கல்வெட்டை மடார் என்று அதிரும் சத்தத்துடன் ஓங்கி குத்தினான். இரண்டு துண்டுகளானது. மேலும் ஓங்கி குத்த கல்வெட்டு அதன் வார்த்தைகளை இழந்த பல துண்டுகளாக உடைய ஆரம்பித்தது. அறையில் சத்தம் கேட்டுப் பணியாளர்கள் கதவை தட்ட ஆரம்பித்தனர். ஆனால் ஜெயக்குமார் ஆத்திரத்தோடு அந்தக் கல்வெட்டை உடைத்துக் கொண்டிருந்தான். கதவு உடைக்கப்பட்டு உள்ளே நுழைந்த பணியாளர்கள் அவனைத் தடுத்து அவனை அறைக்கு வெளியே இழுத்துச் சென்றனர். அவன் மிக அதிகமாக மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தான். ஒரு மரத்தடியில் அவனை உட்கார வைத்துவிட்டுத் தண்ணீர் கொடுத்தனர். மேலதிகாரிகளுக்குத் தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது. சத்தியசீலன் உடனடியாக வந்தார்.

"உங்க கிட்ட இருந்து இத எதிர்பார்க்கல ஜெயக்குமார்" என்றார் சத்தியசீலன், அந்த மரத்தடி திட்டில் அவன் அருகில் அமர்ந்துக்கொண்டு.



".........."


"உங்களோட கவலை எனக்குப் புரியுது ஜெயக்குமார். உங்க நண்பரின் இறப்புக்கு நாங்க வருத்தப்படுறோம்...ஆனா அது ஒரு விபத்து...அதுக்காகச் சம்பந்தப்பட்ட கல்வெட்ட உடைக்கிறதுங்கிறது எந்த வகையில நியாயம்"



"அது விபத்து இல்ல சார்...நான்தான் அவன கொன்னேன்..."



"இங்க பாருங்க ஜெய்...உங்க குற்றவுணர்வ என்னால புரிஞ்சுக்க முடியுது...ஆனா நீங்க தப்பு பண்ணலன்னு ஊருக்கே தெரியும்..."



"இல்ல சார்...நேத்தி ராத்திரி நான் அந்த இடத்துல இறந்து இருக்க வேண்டியது..ஆனா அவன்..." என்று சத்தியசீலனின் தோலில் சாய்ந்து அழுக ஆரம்பித்தான் ஜெயக்குமார்.


"யூ ஷுட் கம் அவுட் ஆஃப் இட் ஜெயக்குமார். கஷ்டம் தான்...ஆனா நீங்க வந்தே ஆகனும்...உங்கள மாதிரி ஒரு ப்ரில்லியண்டான ஆளா நாங்க இழக்க விரும்பல...சஸ்பென்ஷன் இருக்கும்...நான் டிப்பார்ட்மெண்டல பேசி குறைக்க முயற்சி பண்ணுறேன்...அப்புறம் உங்களுக்குக் கவுன்சிலிங்கு ஏற்பாடு பண்ணுறேன்..."


"நன்றி சார்...ஆனாலும்...."


"ஆனாலும் ஒன்னும் இல்ல ஜெயக்குமார்...உங்களுக்கு அப்பா அம்மா இல்லைன்னு கேள்விப்பட்டேன். என்ன உன் அப்பா நினைச்சுக்கோ...யு நீட் ரெஸ்ட்...என் கூட வா.."


இருவரும் சத்தியசீலனின் காரில் ஏறி சென்றனர். ஜெயக்குமார் அழுது வீங்கிய கண்களுடன் சன்னல் வெளியாக வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சத்தியசீலன் கார் ஓட்டிக்கொண்டே பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.


"அப்புறம் ஜெய்...அந்த கல்வெட்டுல என்னது பத்தி இருக்கு..."



"......"


"ஜெயக்குமார்...." என்று அவனை லேசாக உலுக்கினார். சுயநினைவுக்குத் திரும்புவதுபோல அதிர்ந்தான்.



"சொல்லுங்க சார்..."


"இல்ல… அந்தக் கல்வெட்டுல எத பத்தி இருந்துச்சு...நீங்க எத தேடி அங்க போனீங்க? நான் டிப்பார்ட்மெண்டல உனக்காகப் பேசும்போது கேப்பாங்க.... அதான் கேட்டேன்..."


"அது ஒரு தங்ககுதிரை சிலை பத்தினது சார்..."


"தங்ககுதிரையா.... யாரோடது...?"


"மகேந்திரவர்ம பல்லவன்"


- தொடரும்...


Leave your comments on the story below.