சைக்கிள் பகுதி 7: பிரியாணி

சைக்கிள் முழுவதுமாக இருளுக்குள் மூழ்கியது. பாதைகளில் முன்பு இருந்த சிறிய பவுர்ணமி வெளிச்சம்கூட இப்போது காணவில்லை. மீண்டும் அந்த ஓடை எங்கிருந்தோ வந்து சாலையின் பக்கம் சேர்ந்துக்கொண்டது. சாலையில் மணல் அதிகமாக இருந்த காரணத்தால் சுத்தமாக மதியால் மிதிக்க முடியவில்லை. மணி ஏழரையை கடந்துவிட்டது. சில இடங்களில் நிறுத்துவது ஆபத்தாக இருந்தாலும் நிறுத்தி ஒரு நிமிடம் ஓய்வு எடுத்துவிட்டு மீண்டும் போனான். முன்னால் கேட்ட சாலை சத்தங்கள் கூட இப்போது கேட்கவில்லை. ஒரு கட்டத்தில் அந்த சாலைபோய் இதுக்கும்மேல் பாதை இல்லை என்பதைப்போல முடிந்துவிட்டது. மதிக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் கூகுள் மேப்ஸ் அந்த பக்கம் பாதை இருப்பதாய் காட்டியது. ஆனால் அங்கு ஓடை தான் இருந்தது. ஓடையை சைக்கிளில் கடக்க முடியாது கூடவே அந்த பக்கம் கரையும் தெரியவில்லை. மதிக்கு அழுகை வருவதுபோல இருந்தது. அந்த கரையிலேயே உட்கார்ந்தான்.

'சைக்கிள் வாங்கி எத்தன வருசமாச்சு தம்பி?' சைக்கிள் கடைக்காரர் சைக்கிளை உற்றுப்பார்த்துக்கேட்டார்.

'ஒரு எட்டு வருசம் இருக்கும்னே...இன்னிக்கி மதியம் ரொம்ப தூரம் போறேன்...கொஞ்சம் பிட்டிங் பாத்துக்கொடுங்க'

மதி அன்று காலையிலேயே சைக்கிளை சுந்தரம் சைக்கிள் கடையில் கொடுத்துவிட்டிருந்தான். எல்லா போல்ட் நட் சரியாக இருக்கிறதா என்று அவ்வப்போது பார்ப்பது அவன் வழக்கம்.

'சைக்கிள் இங்க நிறைய பேருக்கு வெறும் சைக்கிள் தம்பி...சில பேருக்குத்தான் அது ஒரு உயிரு...என்னத்தான் எருமைமாடு கணக்கா வண்டி வந்தாலும்...நம்ம சைக்கிள் மாதிரி வருமா?'

மதி ஏதும் பேசவில்லை. அவன் கண்களில் லேசாக கண்ணீர் வந்தது. இந்த சைக்கிள் எமோஷன் இவருக்காவது புரிந்ததே என்று தோன்றியது.

'நீங்க சைக்கிள் வச்சிருந்திங்களா ணே???'

'வச்சிருந்தேன்...செத்துப்போச்சு...இந்த கடைய முதல ஆரம்பிக்கிறதுக்காக பிரிச்சு போட வேண்டியதாப்போச்சு...ஆனா என்ன? அது செத்துப்போன நாள இப்போ எத்தன சைக்கிளுக்கு உயிர் தரேன் பாரு' என்றார் சிரித்துக்கொண்டே. அவர் ஆழ்மனதில் உள்ள துக்கம் மதிக்கு மட்டுமே புரிந்தது. சுந்தரம் சைக்கிளை சரிபார்த்து முடித்தார்.

நிலவு மீண்டும் வெளியில் வந்துவிட்டு ஓடையில் பிரதிபலித்து.
மதி கரையில் மதி உட்கார்ந்திருக்க அவனை உரசிக்கொண்டு ஒரு பன்றி ஒரு முட்புதருக்குள் மிக வேகமாக நுழைந்தது. அவன் அந்த முட்புதரை நோக்கினான். யாரோ முட்களை வெட்டிப்போட்டு எதையோ மறைத்தது போல இருந்தது. ஒரு பெரிய குச்சியை எடுத்து அந்த புதரை விலக்கினான். அதன் வழியே ஒரு பாதை தென்பட்டது. ஒரு நிமிடம் யோசித்துவிட்டு சைக்கிளை அந்த பாதையில் இறக்கினான். இரண்டு பக்கமும் கருவேல மரங்கள். கொஞ்ச நேரம் பள்ளத்தில் உருள்வதுபோல சைக்கிள் உருண்டது. அதன் பின்னர் மேடாக இருந்தது. முட்கள் அவன் உடலில் அங்கங்கு கீறின. மூச்சைப்பிடித்துக்கொண்டு ஓட்டினான். சைக்கிள் இறக்கத்தில் இறங்கி ஏறி ஒரு தார்சாலையில் இணைந்தது.
வேகமான லாரிகள் போய் வந்துக்கொண்டிருந்தன. பயணிகள் பேருந்துகள் கடந்தன. அனைத்து விதமான வண்டிகளும் போய் வந்தன. மதி சைக்கிளை ஒரு ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு சந்தோசத்தில் கத்தினான். புதிய உத்வேகத்துடன் மீண்டும் சைக்கிளை வேகமாக ஓட்டினான். இன்னும் ஐந்து கிலோமீட்டரில் குத்தாலம்.

மதியின் சைக்கிள் குத்தாலத்தில் அவன் அறையில் எதிரில் உள்ள ஒரு ஹோட்டல் வாசலில் நின்றுக்கொண்டிருந்தது. மதி மேசையில் இலைப்போட்டு நீரை தெளித்துக் கழுவிக்கொண்டிருந்தான். சர்வர் ஒரு பிளேட்டில் சிக்கன் பிரியாணியை அடைத்து வந்து வைத்தார். லெக் பீஸ் துருத்திக் கொண்டிருந்தது.

-முற்றும்

சைக்கிள் பகுதி 6 : அசோக மரம்

மதிக்கு அப்போதெல்லாம் இரவில்தான் சைக்கிள் ஓட்ட பிடிக்கும். அந்த மூன்று சக்கர சைக்கிளில் அந்த அப்பார்ட்மெண்ட் முழுவதையும் ஒரு ரவுண்டு அடித்துவிட்டு வந்துவிடுவான். அவன் வரும் வரை அம்மா ஒரு வாய் ஊட்டுவதற்கு சோற்றை கையில் வைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்து இருப்பாள். அப்போது மதிக்கு மூன்று வயது. மூன்று சக்கர சைக்கிளில் அந்த அப்பார்ட்மெண்டை சுற்றிக்கொண்டு வருவது அவனுக்கு பிடித்தமான ஒன்று. அப்பார்ட்மெண்டிற்குள் வண்டிகள் ஏதும் வராததால் பயம் இல்லை. அதுவும் பின்னாடி யாரையும் ஏற்ற மாட்டான். அவனே ஓட்டிக்கொண்டு வந்து முடிக்க வேண்டும். அவனுடைய ஒரே பொழுதுபோக்கு அதுவாகத்தான் இருந்தது. ஒரு நாள் அப்படி ஓட்டும்போது ஒரு பள்ளத்தில் சைக்கிளை விட்டு கவிழ்ந்து சகதியில் விழுந்துவிட்டான். இன்னொருநாள் ஓட்டிக்கொண்டே தூங்கிவிட்டான். பகல் நேரத்தைவிட அவனுக்கு இரவில் ஓட்டுவதே அவனுக்கு ஏதோ பிடித்து இருந்தது. இரவில் அந்த குளிர்காற்றும் நிலவொளியும். யாருக்குத்தான் பிடிக்காது.

ஆனால் அந்த ஒரு பக்க சாலையில் மட்டும் எப்போதுமே அவனுக்கு பயம். அந்த சாலை நெடுகிலும் உயரமான அசோக மரங்கள் இருக்கும். பகல் நேரத்தில் ஏதும் இல்லை. இரவு நேரத்தில் அந்த இருட்டில் உயரமான அந்த மரங்கள் அசைவது அந்த வயதில் அவனை மிக பயமுறுத்தியது. பல நேரம் அந்த சாலையுடன் சென்று திரும்பியிருக்கிறான். சில நாள்கள் கனவுகளில் அந்த மரங்கள் வந்து பயமுறுத்தும். அதற்குப்பின் மதி அந்த அங்கிருந்து வேறு வீட்டிற்கு மாறிவிட்டனர். இங்கு சைக்கிள் ஓட்டவே முடியாமல் இருந்தது. இப்போது அங்கேயே இருந்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது. பயமாக இருந்தாலும் அது அவனுக்கு பிடித்திருந்தது.

நாய்கள் சூழ்ந்துக்கொண்டதால் மதிக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. விரட்ட முற்பட்டாலும் அவை விலகுவதாக தெரியவில்லை. அது அதுகளின் இடம் அதனால் அப்படித்தான் இருக்கும். குரைக்கின்ற நாய் கடிக்காது என்ற எண்ணத்தில் மதி முன்னேறினான். அப்போது அந்த குடிசையில் இருந்து ஒருவர் வெளிப்பட்டு நாய்களை அதட்டினார். அவை அமைதியாகின.

வெளியில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த லாந்தரில் அவர் முகம் பாதி மட்டுமே தெரிந்தது. மேலே சட்டைப்போடவில்லை. இடுப்பில் வேட்டிப்போல ஒன்று கட்டியிருந்தார். முகத்தின் சுருக்கங்கள் பயமுறுத்தின. ஏழுபது வயது இருக்கலாம். இந்த காட்டுக்குள் இப்படி ஏன் இவர் இருக்கிறார் என்று தோன்றியது. அவர் நாய்களை விரட்டிவிட்டு மதியிடம் போகும்படி சைகை காட்டினார். மதி அவர் அருகில் நிறுத்தி இந்த பாதைகளை பற்றிக்கேட்டான். அவரும் ஏதோ சொன்னார். மதியிடம் தண்ணீர் காலியாகி இருந்தது. சரி இவரிடம் கேட்கலாம் என்று கேட்டான். அவர் தண்ணீர்  குடிக்க உள்ளே அழைத்தார். மதிக்கு செல்லலாமா? வேண்டாமா? என்று சந்தேகம். ஒரு நம்பிக்கையோடு உள்ளே நுழைந்தான். நாய்கள் முறைத்தன.

தென்னங்கூரையில் பிண்ணப்பட்ட வீடு. வீட்டிற்குள்ளும் ஒரு லாந்தர். வெளிச்சம் போதுமானதாக இல்லை. ஒரு பாய் சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு மூலையில் ஒரு பானை. அவ்வளவுதான். அதைத்தவிற அந்த வீட்டில் வேறு ஏதும் இல்லை. அவர் அந்த பானையில் கிடந்த தண்ணீரை பாதி வெட்டப்பட்ட ஒரு பிலாஸ்டிக் பாட்டிலில் எடுத்துக்கொடுத்தார். கைகள் நடுங்கின. தண்ணீர் உப்பாய் இருந்தது. லாந்தர் அணைவது போல எரிந்தது.

'எங்க போவது தம்பி ?'
அவர் மதியை பார்க்கவில்லை. ஒருவேளை இவருக்கு கண் தெரியாதோ என்று நினைத்துக் கொண்டான். ஆனால் தெரிந்தது.

'சிதம்பரத்துல இருந்து வரேன்...குத்தாலம் போவனும்'

'அங்க இருந்து சைக்கிளையே வாரீகளா?'

'ஆமாங்க ஐயா'

'பாத்துப்போங்க சாமி. காலம் கெட்டுக்கிடக்கு'

'சரிங்க ஐயா. நீங்க இங்க என்ன பண்ணுறீங்க...தனியாவா இருக்கீங்க'

'இல்ல சாமி. நம்ம வீடு சீருகாழில இருக்குது, விவசாயங் செழியாம நிலத்தெல்லாம் வித்துப்புட்டு வேல கிடைக்காம இங்க சுடுகாட்டுல வேல பாக்குறேன். இன்னிக்கி போவ நேரமாச்சு. இந்த பஸ்ஸு சனியன் இருக்காது அதான் இங்க தங்கிடுவேன். எல்லாம் நம்ம புள்ளிங்க தான். பாசக்காரனுங்க...'
என்று நாய்களை பார்த்தார். அதுகளும் அவரை பார்த்தனர்.

மதி அவரிடம் போய் வருவதாய் கூறிக்கொண்டு வெளியே வந்தான். அவர் அவன் கையில் சில பிஸ்கட்டுகளை கொடுத்து நாய்களுக்கு போடச்சொன்னார். நாய்கள் அவனை பார்த்து வாலாட்டின. அவனை சூழ்ந்துக்கொண்டன. அவன் காலை நக்கின. மதி அவரிடம் நூறு ரூபாயை எடுத்து நீட்டினான். ஆனால் அவர் வாங்க மறுத்துவிட்டார்.

'எனக்கு என்ன சாமி, ஒரு நாளிக்கி ஒரு வேளையாவது சாப்டுறுவேன், அதுவும் இல்லாம இருக்கவங்களுக்கு குடுங்க'
இதுவே அவர் மதியிடம் பேசிய கடைசி வார்த்தைகள்.

இன்னும் ஐந்து கிலோமீட்டரில் மெயின்ரோடு வந்துவிடும். அடுத்த ஐந்து கிலோமீட்டரில் குத்தாலம் வந்துவிடும் என்று கூகுள் மேப்ஸ் காட்ட மிச்சமிருந்த கொஞ்சூண்டு சக்திகளை ஒன்று திரட்டி சைக்கிளை மிதித்தான். நாய்கள் வாலை ஆட்டி டாட்டா சொன்னன.

-ஆமொ

சைக்கிள் பகுதி 5 : முத்தம்

பௌர்ணமி நிலவை மேகங்கள் மறைத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு பின்னிரவு அது. ஷீலா அன்று வெளியூரில் இருந்து நள்ளிரவில் வர மதி அவளை பேருந்து நிலையத்திலிருந்து விடுதியில் கொண்டு வந்து விடுவதற்காக சைக்கிளில் வந்திருந்தான். ஷீலா பின்னால் அமர்ந்துக்கொள்ள மதி அவளை ஏற்றிக்கொண்டு சைக்கிளை மிதித்தான்.

'பேசாம வர?' மதி பேசினான்.

'இந்த அமைதி நல்லா இருக்கு...சத்தமே இல்லாம...'

'அப்போ நானும் சத்தம் போடாம இருக்கனுமா?'

'நீ பேசுனா இன்னும் நல்லா இருக்கு'

மதி சிரித்தான். மதி அப்போது கல்லூரியில் மூன்றாம் வருடம் படித்து வந்தான். இருவரும் மூன்று வருடங்களாக காதலித்து வருகின்றனர். அதை காதல் என்று அவர்கள் ஒரு போதும் சொல்லிக்கொள்வதில்லை. ஏதோ ஒரு இனம்புரியாத பந்தம். அப்படியே அதை வகைப்படுத்தியிருந்தனர்.

இரவின் பனி காற்றோடு சேர்ந்து வீசியது. மரங்கள் அசைவது மட்டுமே அந்த நேரத்தின் பெருஞ்சத்தமாக இருந்தது. ஷீலா மதி மேல் சாய்ந்துக்கொண்டாள். சைக்கிள் ஒரு குளத்தை கடக்கையில் ஷீலா சைக்கிளை நிறுத்த சொன்னாள். அவர்கள் பகலில் அந்த குளத்திற்கு வருவதுண்டு. வெகு நேரம் அந்த குளத்தின் கரையில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டு இருப்பார்கள். மதி பொறி வாங்கிக்கொண்டு வந்து மீன்களுக்கு போடுவான்.

'ஒரு நாள் இந்த மீனெல்லாம் புடிச்சு நல்லா புளி கரைச்சு எண்ணெய் மிதக்குற மாதிரி ஒரு மீன் கொழம்பு வச்சுக்கொடு ஷீலா'

'அத்தன ரூசி கேக்குதாக்கும்...மொதல்ல என்ன கட்டிக்கோ இந்த குளத்துல மீன் புடிச்சு இங்கையே வைக்கலாம்...'

'படிப்பு முடியட்டும்...நான் ஒரு வேலைக்கு போறேன்...நீயும் போ...அப்புறம் வீட்ல சொல்லலாம்'

சைக்கிளை குளத்தின் கறையில் நிறுத்தினான் மதி. ஷீலா இறங்கிக்கொண்டாள். இரவு அந்த குளத்தை இன்னும் அதிகமாக அழகாக்கியிருந்தது. மீன்கள் தண்ணீருக்கு மேல் பரப்பிலே இருந்தன். நிலவொளி அவை உடம்பில் பட்டு பிரகாசித்தது. இருவரும் ஒரு மணல் திட்டில் உட்கார்ந்தனர். ஏதோவொரு பறவை மேலே பறந்துக்கொண்டிருந்தது.

'நேரமாகலியா?' மதி கேட்டான்.

'நேரம் கெடக்குது...யாருக்கு கிடைக்கும் இந்த மாதிரி ஒரு அழகு........'

'காதலனா?'

'இல்ல குளத்த சொன்னேன்...அழகு குளம்'
ஷீலா சிரித்தாள். நட்சத்திரங்கள் மின்னுவது சிரிப்பது போல இருந்தது.

கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொள்ளவில்லை. அந்த மௌனம் அவர்களுக்கு பிடித்திருந்தது. ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். கண்கள் ஏதோ பேசிக்கொண்டது. மீன்களுக்கு புரியவில்லை.

மதி மெதுவாக அவன் முகத்தை அவள் முகத்தின் அருகில் கொண்டு வந்து தன் உதடுகளை அவள் உதடுகள் மேல் பதித்தான். காற்றில் மிகவும் நெருக்கமாக இருக்கும் பூக்கள் நகராமல் உராசிக்கொள்வதுபோல உதடுகள் இருந்தன. இருவரும் மிகவும் இறுக்கமாக கட்டிக்கொண்டனர். முத்தம் தொடர்வது நிறுத்தப்படவே இல்லை. மதியின் கைகள் ஷீலாவின் உடம்பில் பரவ ஆரம்பித்தது. தேவையான ஆடைகள் கலையப்பட்டன. நிலவு மேகத்திற்குள் மறைந்துக்கொண்டு அவர்களுக்கு இருளை போர்வையாக போர்த்தியது. உடல்கள் சத்தமில்லாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தன. ஊடல் வியர்த்து முடித்திருந்தபோது மணி அதிகாலை மூன்றை தாண்டியிருந்தது. குளத்தில் மீன்களை காணவில்லை. நிலவு இப்போது எங்கேயோ இருந்தது.

மதிக்கு இப்போது ஷீலாவிடன் பேசவேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால் அந்த கிராமத்தில் சிக்னல் கிடைக்கவில்லை. இரவின் குளிரில் மெதுவாக சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான். கிராமத்தின் எல்லைப் பகுதி போல. காடு போல இருந்தது. வெறும் மணல் ரோடுதான். அதுவும் ஒரு அடி அகலத்தில் தான் இருந்தது. இரண்டு பக்கங்களிலும் பெரிய பள்ளம். கொஞ்சம் இடறிவிட்டாலும் பள்ளத்தில் உருள வேண்டியதுதான். நிலவைக் காணவில்லை. இருட்டில் குத்துமதிப்பாக சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான். அங்கங்கு பாதை இறங்கியது அங்கங்கு ஏறியது. அது கண்டிப்பாக மனித நடமாட்டம் இல்லாத பகுதி. இருசக்கர வாகனம் வந்தால் கூட செல்வது கடினம்தான். இடதுபக்க பள்ளத்தில் ஒரு ஓடை ஒன்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது.வலது பக்கத்தில் மிகப்பெரிய மரங்கள் காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்தன. மரங்களின் ஆட்டம் அவனை பயமுறுத்தியது. கூகுள் மேப்ஸ் என்ன இழவுக்கு இந்த பாதையை காட்டியது என்று அவனுக்கு தெரியவில்லை. சீக்கிரம் முடிந்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டான். ஆனால் அது தொடர்ந்துக்கொண்டே இருந்தது.

கொஞ்சம் தூரம் தள்ளி மரங்களின் கிளைகள் மிக தாழ்வாக இருந்தன. அவன் மீது உரசியது. இருட்டில் இலைகள் கண்ணுக்கு தெரியவில்லை. திடீர் திடீரென்று இலைகள் அவன் தலையை தொட்டன. கிட்டத்தட்ட பத்து கிலோமீட்டர் அப்படிபட்ட பாதையில் பயணிப்பதாய் ஆகிவிட்டது. ஒரு கட்டத்தில் இது சரியான பாதைதான என்ற சந்தேகமும் வந்துவிட்டது. வழியில் ஒரு சுடுகாட்டை கடந்தான். பிணங்கள் ஏதும் எரிவதாய் தெரியவில்லை. மணலில் சைக்கிளை மிதிப்பது சிரமம். சாதாரண பாதையில் ஓட்டுவதை விட கொஞ்சம் கூடுதல் பளு போடவேண்டும். அதுவே அவனை சோர்வுபடுத்தியிருந்தாலும் சைக்கிளை அந்த இருட்டில் தோன்றவில்லை. என்ன வேண்டுமானால் நடக்கலாம். யாராவது அடித்துப்போட்டுவிட்டு எல்லாவற்றையும் திருடிவிட்டு போனால் கூட உடலை கண்டுபிடிக்கவே ஒரு வாரம் ஆகிவிடும் இந்த காட்டில். நிலவு சில மேகங்களை விலக்கிக்கொண்டு எட்டிப்பார்த்தது. அந்த வெளிச்சம் கொஞ்சம் நிம்மதி கொடுத்தாலும் இந்த நாள் அவன் வாழ்க்கையின் இறுதி நாளாக இருக்கலாம் என்று தோன்றியது அவனுக்கு. எங்கோ தூரத்தில் சாலையின் வண்டி சத்தங்கள் கேட்டன.

சிறிதுதூரம் வந்ததும் ஒரு சிறிய குடிசை தூரத்தில் தெரிந்தது. ஒரு விளக்கொளி. ஆள் நடமாட்டமும் இருந்தது. யாராக இருந்தாலும் இந்த பாதை சரியானது தானா? இன்னும் எவ்வளவு தூரம்? என்றெல்லாம் கேட்டுவிட நினைத்தான். குடிசையை நெருங்கும்போது உறுமல் சத்தங்கள். உறுமல்கள் மிக வேகமாகவே குரைப்பாக மாறியது. பத்து நாய்களுக்கு மேல் இருக்கும். அவனை சூழ்ந்துக்கொண்டன. சில நாய்கள் அங்கேயே இருந்து குரைத்தன. சில நாய்கள் மதியை நோக்கி ஆக்ரோஷமாக குரைத்துக்கொண்டு முன்னேறின.

-தொடரும்.

சைக்கிள் பகுதி -4 : கிளி

லேசாக மயக்கம் வருவது போல இருந்தது. மதியம் குடித்த கரும்பு ஜூஸ் எப்படியும் இன்னேரம் செரித்து இருக்கும். தொடர்ந்து கால்கள் சுழன்றுக்கொண்டே இருந்ததால் தொடைகள் வலித்தது. முதுகெலும்பில் அதைவிட வலி அதிகம். பாதி தூரம்தான் கடந்து இருப்பதாய் கூகுள் மேப்ஸ் காட்டியது. சூரியன் மெதுவாக மறையத்தொடங்கி இருந்தது. மணி ஐந்து ஆகிக்கொண்டிருந்தது. சில தெருக்களில் புது ஆள் என்று முறைப்பார்கள். நாய்கள் குரைக்கும். வலித்த கால்களுக்கு ஓய்வு கொடுக்கலாம் என்று நினைத்தபோதுதான் அந்த கூட்டம் அங்கு இருந்தது. ரோட்டின் மேல் இருந்த வீட்டின்முன்தான் கூட்டம். ரோட்டுக்கும் சேர்த்து பந்தல் போட்டு இருந்தார்கள். வெளிய கிடந்த நாற்காலிகள் பத்தாமல் பாதிபேர் நின்றுக்கொண்டிருந்தனர். யாரும் யாரிடமும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. வீட்டின் பக்கவாட்டில் ஒரு நான்குபேர் பாடையைத் தயார் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.  இழவு வீடுபோல.

மதி சைக்கிளில் நெருங்கியும் கூட்டம் விலகவில்லை. யாரும் கண்டுக்கொள்ளவும் இல்லை. உள்ளே அழுகை சத்தம் ஓய்ந்துப்போயிருந்தது. சிலர் மட்டுமே தேம்பும் சத்தம் கேட்டது. ஒரு மூலையில் தாரைகள் நெருப்பில் சுட்டுக்கொண்டிருந்தனர். ஒரு சிறுவன் பெரிய ஆயிரம் வாலாவை விரித்தான். அவன் வெடி வைப்பதற்குமுன் அந்த இடத்தை கடந்து விடவேண்டும் என்று தோன்றியது. லேசாக பெல் அடித்தான். கூட்டத்தில் யாரோ ஒருவன் பார்த்துவிட்டான்.

'ஏம்பா நகருங்க...ஆளு போவுது வழிவிடுங்க' என்று யாரோ கத்த கூட்டம் விலகியது. மதி சைக்கிளை நுழைத்துக்கொண்டு அந்தப்பக்கம் வெளியே வந்தான். கொஞ்சம் தூரம் கடந்த பின் தாரை சத்தமும் வெடி சத்தமும் கேட்டது. சூரியன் முழுமையாக மூழ்கிப்போயிருந்தது. ஆனால் வெளிச்சமிருந்தது.

கொஞ்சம் தூரம் கடந்ததும் ஒரு சின்ன பெட்டிக்கடை வந்தது. உடல்வலியை போக்கிக்கொள்ள ஒரு கலர் வாங்கிக்குடித்தான். கீழே உட்கார முடியாமல் முட்டி வலித்தது. பேசாமல் பேருந்திலோ ரயிலிலோ வந்து இருக்கலாம் என்று தோன்றியது. இனிமேல் பின்னாடியும் போக முடியாது. நடக்கிறது நடக்கட்டும் என்று வலியை பொறுத்துக்கொண்டு சைக்கிளை ஓட்ட ஆரம்பித்தான்.

இரண்டு பக்கமும் வயல்வெளிகள். மாலை பள்ளி முடித்து வீட்டுக்கு செல்லும் குழந்தைகள் கூட்டம் கூட்டமாக நடந்து சென்றுக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களை பார்த்துக்கொண்டே சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

அதுவும் ஒரு பள்ளி விடும் நேரம்தான். அப்போது மதி பத்தாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தான். பத்தாம் வகுப்பு என்பதால் வகுப்பு முடிய ஆறுமணி ஆகிவிடும். மதியின் நண்பன் விஜய் அப்போது டி.வி.எஸ் வண்டியில் வருவான். அப்போது அது பிரபலம். மதிக்கு அந்த வண்டி ஓட்ட தெரியாவிட்டாலும் விஜய் கூட பின்னால் அமர்ந்து வீட்டுக்கு போவான். அன்று ஏதோ மதிக்கு அவன் ஓட்ட வேண்டும் என்று தோன்றியது. விஜயும் ஒப்புக்கொண்டான். வண்டி கிளம்பியது. முதலில் சற்று தடுமாறினாலும் மதி நன்றாகவே ஓட்டினான். ஒரு வீட்டை கடக்கையில்  ஒரு கிளி சக்கரத்தின் உயரத்திலேயே பறந்துவந்து சக்கரத்தில் சிக்கியது. இரண்டு சக்கரத்திலும் நசுங்கியது. மதி பிரேக் பிடிப்பதற்குள் இதுவெல்லாம் நடந்து முடிந்துவிட்டது. வண்டியை நிறுத்திவிட்டு வந்து பார்க்கும் போது அந்த கிளி ரத்த வெள்ளத்தில் அடித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்த வீட்டிலிருந்து ஒரு அம்மாவும் அவள் மகளும் வெளியே வந்து துடித்துக்கொண்டிருக்கும் கிளியை பார்த்து கதறி அழுதனர். தெருவே கூடிவிட்டது. யாரும் மதியை திட்டவில்லை. அவன் மீது தப்பு இல்லை என்று தெரிந்தது. எல்லோரும் மதியையும் விஜயையும் போக சொன்னார். இருவரும் உடனடியா சென்று ஒரு மருந்துக்கடையில் கட்டும் மருந்தும் வாங்கிக்கொண்டு வரும்பொது கிளி இறந்துப்போயிருந்தது. அந்த அம்மா பிணமான கிளியை கையில் வைத்துக்கொண்டு அழுதுக்கொண்டிருந்தாள். அதுதான் மதி சந்தித்த பெரிய இழவு. அன்று இரவு மதி சாப்பிடவும் இல்லை. தூங்கவும் இல்லை. ஒரு மாதத்திற்கு மேல் மதியால் அதை மறக்க முடியவில்லை.

இருட்டத் தொடங்கிவிட்டது. வழி கிராமங்களை விடுத்து ஒதுக்குப்புறமாக ஒரு சாலையில் புகுந்தது. சுத்தமாக வெளிச்சமில்லை.

-தொடரும்