பகுதி 1 - இரு மரணங்கள்

கிபி 7ஆம் நூற்றாண்டு - காஞ்சிபுரம்
அரண்மனையின் மாட விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக அணைக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. இருள் பரப்பிய இருள் அதன் இருட்டை இன்னும் அதிகப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. தூண்களை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்த தங்க தகடுகள் அதன் பிரதிபலிப்பை இழக்கத் தொடங்கியிருந்தன. அந்த அமாவாசை நாளில் வானமும் காலியாகி இருந்தது. நட்சத்திரங்களையும் காணவில்லை. காஞ்சிபுரத்தின் இரவு நேரத்தில் தூரத்தில் மென்மையாகக் கேட்கக்கூடிய அந்தக் கடலின் சப்தம்கூடக் கேட்கவில்லை. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அந்தச் செய்தி வெளியே கசிய மக்களும் அவர்கள் வீட்டிகளில் விளக்கை அணைத்தனர். சிலர் அழும் சத்தமும் தெருக்களில் கேட்டது.

முக்கிய அமைச்சர்களும் படைத்தளபதிகளும் அரண்மனையை நோக்கி விரைந்ததில் தெருக்களில் கொஞ்சம் பரபரப்பு ஏற்பட்டது. இந்தத் துக்கத்தைத் தாண்டி நாளை சூரியன் உதிக்குமா? என்ற கேள்வியோடு மக்கள் கண்களை மூடாமல் மூடிக்கொண்டிருந்தனர்.

மிகப் பிரமாண்டமான அறையில் அலங்கரிக்கப்பட்ட கட்டில் நடுவே கிடந்தது. கட்டிலின் தூண்களில் இருந்த வேலைப்பாடுகள் கம்பீரமாக மிளிர்ந்தது. சன்னல்கள் திரையால் மறைக்கப்பட்டிருந்த போதிலும் காற்று அந்த மரணத்தை விலக்கிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தக் கட்டிலில் ஒரு மனிதர் உடலில் உயிரில்லாமல் படுத்திருந்தார். தூக்கத்திலேயே உயிர் போயிருக்க வேண்டும். அருகில் இரண்டு பணியாளர்கள் நின்றுக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் பார்வை அந்த மனிதரின்மீது இருந்து அகலவில்லை. பெரும் ஓலத்துடன் ஒரு பெண் உள்ளே வந்து இறந்துகிடந்த அந்த மனிதரின் மார்பில் சரிந்து விழுந்து அழ, அவள் அணிந்திருந்த ஒரு வைர மாலை சிதறி விழுந்தது. அவளைப் பின் தொடர்ந்து வந்த இருவர் அந்தப் பணியாளர்களுக்குச் சைகை காட்ட, அவர்கள் அந்த அறையைவிட்டு வெளியே சென்று கதவை சாத்தினர். அந்தப் பெண்ணின் அழுகைகளும் விசும்பல்களும்தான் அந்த அறை முழுவதையும் நிறைத்தன. ஒரே ஒரு மூலையில் இருந்த விளக்கும் காற்றுக்கு ஆடிக்கொண்டிருந்தது.

"மகாராணி தாங்களே இவ்வண்ணம் அழுது தீர்த்தால் இனி நடக்க வேண்டிய ராஜ காரியங்களை யார் பார்ப்பார்கள்? மக்கள் தங்கள் வார்த்தைகளுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள் அரசியே"


சத்தம் வந்த திசையில் பார்த்தோமேயானால், பின்னால் நின்று கொண்டிருந்தான் மருதையப்பர். பல்லவ அரசின் அப்போதைய தலைமை அமைச்சர். மிகவும் அனுபவம் உள்ள அமைச்சர். ராஜாங்க காரியங்கள் மட்டுமின்றிப் போர் தந்திரங்களிலும் வல்லவர். ஒரு காலத்தில் சாளுக்கியர்களின் ஆதிக்கத்தைப் பல்லவர்கள் முறியடித்துக் காஞ்சியில் ஆட்சியமைக்க முக்கியமான காரணமாக இருந்தவர் மருதையப்பர்.


மன்னர் சிம்மவிஷ்ணு கடந்த ஒரு மாதமாகவே நோய்வாய்ப்பட்டுப் படுத்தப் படுக்கையாகிப்போனார். வடக்கில் இமயம் முதல் தெற்கில் இலங்கை வரை எத்தனையோ மருத்துவர்கள் வந்து பார்த்தும் மன்னரின் உடல்நலம் சரியாவதாய்த் தெரியவில்லை. மகாராணி மந்திராயினி தேவியும் அரசர் கூடவே இருந்து சேவைகளைச் செய்துக்கொண்டிருக்க, மருதையப்பர் அனைத்து அரசாங்க காரியங்களையும் திறம்படச் செய்துவந்தார். இதுதான் சமயம் என்று சாளுக்கிய ஒற்றர்கள் காஞ்சியில் புகுந்துவிட்டார்கள். அதைப் படைத்தளபதி சூரியத்தேவன் சரியான முறையில் கையாண்டு அந்த ஒற்றர்களைச் சிறையில் தள்ளிக்கொண்டிருந்தான். இப்படியே சென்ற அந்த ஒரு மாத காலம் பெரிய இடியாக மன்னரின் மரணத்தில் வந்து நின்றது.


"அரண்மனை வாயிலில் மக்கள் கூட்டம் அதிகமாகிவிட்டது மகாராணி. நாம் ஆகவேண்டிய காரியங்களை மேற்கொண்டாக வேண்டும்...", கணீரென்று ஒலித்த படைத்தளபதி சூரியத்தேவனின் குரலில் மெல்ல எழுந்தார் மகாராணி. அழுது தோய்ந்து அவரின் கண்கள் சிவந்துப்போயிருந்தது. ஒரு மகாராணிக்கான எந்தவொரு கலையும் இல்லாமல் போனது அவரது முகம். மரணம் எல்லாருக்கும் அப்படித்தானே. மன்னரின் உடல் முழுவதும் மந்திராயினி தேவியின் கண்ணீர் ஈரப்படுத்தியிருத்தது. எதுவும் பேசாமல் பித்தபிடித்தவர் போல அமர்ந்திருந்தார். அந்த இடத்தை விட்டு அசையவும் இல்லை. அவரை ஒருபோதும் அப்படி இருந்து யாரும் பார்த்ததில்லை.

சிறிது நேரத்தில் மற்ற முக்கியமான அமைச்சர்களும் அதிகாரிகளும் வந்தனர். தலைமை அமைச்சர் மருதையப்பரும் படைத்தளபதி சூரியத்தேவனும் அதிகாரிகளுக்குப் பல உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்துவிட்டு அந்த அறையைவிட்டு வெளியே வந்து மாடத்தில் நடந்துக்கொண்டிருந்தனர்.


"மன்னர் இவ்வளவு சீக்கிரம் இறந்திருக்கக் கூடாது" என்றார் சூரியத்தேவன்.


மருதையப்பர் தலையைக் கவிழ்ந்துக்கொண்டு பேசினார்.

"வடக்கே சாளுக்கையர்களும், தெற்கே சோழர்களும் கண்டு அஞ்சும் ஒரு மாபெரும் பல்லவ அரசனை இந்தக் காஞ்சி நகரம் இழந்துவிட்டது. ஒருகாலத்தில் இந்தத் தமிழகத்தில் பல்லவம் என்ற ஒரு அரசாங்கமே பெயர் தெரியாமல் போவதாய் இருந்ததது, அப்போது சரிந்துக்கொண்டிருந்த நமது ராஜ்யத்தை மீண்டும் தூக்கி நிறுத்தியவர் நம் மன்னரே. எத்தனை ஆண்டுகளானாலும் நம் மன்னரின் புகழ் அழியப்போவதில்லை"

"சரியாகச் சொன்னீர்கள் அமைச்சரே, ஆனால் அரசரின் பாதியாகிய நம் மகாராணி இப்படி உடைந்துப்போயிருப்பதைப் பார்க்க முடியவில்லை. வடக்கில் சாளுக்கியர்களுக்கு எப்படியும் மன்னரின் மரணம் இன்னேரம் தெரிந்திருக்கும். எந்த நேரத்திலும் தாக்க வரலாம், எனவே உடனடியாக அரசி இளவரசருக்கு முடிசூட்ட வேண்டும்"

"என்ன சொல்கிறீர்கள் தளபதி! நம் இளவரசர் மகேந்திரனுக்கு வெறும் ஆறு வயது தானே ஆகின்றது. அவரால் எப்படி இந்த நாட்டை ஆளமுடியும், எதிரிகளை விரட்ட முடியும்? என்னைப் பொருத்த வரையில் மகாராணியே அரசேற்று இளவரசர் வளரும் வரையில் நாட்டை ஆளவேண்டும்"


"சரிதான், ஆனால் மகாராணியின் இப்போதைய நிலையைப் பார்த்தீர்களா? அவர் ஏற்கனவே இழப்பின் துயரில் இருந்து மீளமுடியாமல் இருக்கும் இந்த நேரத்தில், அவர்மீது ராஜ்ய சுமையை ஏற்றி வைப்பது சரியாகத்தெரியவில்லை"

"ஆம். எனக்கும் அதுதான் படுகிறது. நீங்கள் நம்முடைய ராஜ்ஜிய எல்லைகளின் பாதுகாப்புகளைப் பலப்படுத்துங்கள். சாளுக்கிய அரசவையில் எடுக்கப்படும் முடிவுகளை நமது ஒற்றர்கள் மூலம் உடனடியாகத் தெரிந்துக்கொண்டு எனக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள். மன்னரை ராஜ மரியாதைகளுடன் அடக்கம் செய்ய ஏற்பாடுகளைச் செய்கிறேன். மேலும் இளவரசர் முடிசூடுவதற்கான வேலைப்பாடுகளைச் செய்கிறேன். நாம் தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் நம் எதிரிகளுக்கு நாம் தரும் வாய்ப்பாக அமைந்துவிடும்"

"அப்போது நான் விடைப்பெற்றுக் கொள்கிறேன் அமைச்சரே" என்றவாறே தலைமை அமைச்சர் மருதையப்பருக்கு வணக்கம் வைத்து நகர்ந்தார் சூரியத்தேவன்.

"ஒரு நிமிடம் தளபதி அவர்களே...நம் தலைமை பொற்க்கொல்லன் தங்ககுமாரரை ஆட்கள் அனுப்பி உடனடியாக அரண்மனைக்கு அழைத்துவர செய்யுங்கள்"

"இந்த நேரத்தில் யாரையும் தேவையில்லாமல் அரண்மனையிற்குள் விடுவது நல்லதல்ல அமைச்சரே..."


"என்ன தளபதியாரே மறந்துவிட்டீரோ? நம் காஞ்சி நகரித்தின் அடுத்த மன்னர் முடிசூடப்போவது அந்தப் பொற்கொல்லன் கையில்தான் இருக்கிறது"


"என்ன சொல்கிறீர்கள் அமைச்சரே, அந்தப் பிராமாண்ட பல்லவ சாம்ராஜ்யம் அமைவது ஒரு பொற்க்கொல்லன் கையில் இருக்கிறதா?"


"ஆம் சூரியத்தேவரே, நம் ராஜகுல வழக்கப்படி பரம்பரை பரம்பரையாகத் தங்கத்தால் செய்யப்பட்ட குதிரை சிலையை இளவரசருக்கு பரிசாகக் கொடுத்து அரசமைப்பது வழக்கம். நம் மன்னரோ அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தங்க குதிரை சிலையை மிக நெருக்கடியான காலத்தில் இந்தப் பல்லவ சாம்ராஜ்யத்திற்கு நிதியாகத் தந்துவிட்டார். இனி புதிய தங்க குதிரை சிலை செய்யவேண்டுமல்லவா? அதற்காகத்தான் அவரை வரச் சொன்னேன்"


"சரி மருதையப்பரே அப்படியே ஆகட்டும்"


சூரியத்தேவர் அங்கிருந்து வேகமாகச் சென்றார்.








அந்த நள்ளிரவில் காஞ்சி நகரின் வியாபாரிகளின் மாடவீடு தெருவைத் தாண்டி, எளிமையான குடிசைகள் அமைந்த வீதியில் காவலர்கள் ஐந்துபேர் அந்த வீட்டின் மரக்கதவுகளைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தனர். வேகமாகத் தட்டியதில் கதவில் விரிசல் விழுந்தது. ஒரு முதியவர் கையில் விளக்குடன் வந்து கதவை திறந்தார்.


"தங்ககுமாரர் ஐயாவிற்கு வணக்கங்கள். படைத்தளபதி சூரியத்தேவன் தங்களை விரைந்து அரண்மனைக்கு வருமாறு உத்தரவிட்டுள்ளார்", என்று ஐந்து வீரர்களும் செய்தியை கூறிவிட்டு நகர்ந்தனர். தங்ககுமாரர் தள்ளாத வயதில் நடுங்கும் விரல்களுடன் கதவை சாத்திவிட்டு ஒரு துணியை எடுத்து உடலை சுற்றிக்கொண்டார். குதிரைகள் என்ன நிலையில் இருக்கிறதென்று பார்ப்பதற்காகக் கொல்லைபுறத்திற்குச் சென்றுவிட்டுத் திரும்புகையில் அவர் பேரன் முத்துக்குமாரன் விழித்திருந்தான். அவனுக்கு ஆறுவயது இருக்கும்.


"இப்போ கோட்டைக்குப் போகனுமா தாத்தா? என்னைத் தனியா விட்டுட்டுப் போகப் போறீர்களா?" தூக்கத்தில் கண்விழித்துத் தூக்கம் கலையாமல் கேட்டான் பேரன் முத்துக்குமாரன்.

"ஆமா முத்து, நான் போயிட்டுச் சீக்கிரமா திரும்பி வந்துவிடுகிறேன். நீ சமத்தா தூங்கிட்டு இரு. நீ முழிக்கும் முன் தாத்தா வந்துடுவேன்" என்று அவனைப் படுக்கையில் படுக்க வைத்துவிட்டு, கொல்லை வழியாகக் குதிரையில் கோட்டையை நோக்கி விரைந்தார் தங்ககுமாரன்.

தங்ககுமாரன் குடும்பம்தான் அந்த ஊரிலேயே மிகச் செல்வந்த பொற்கொல்லன் குடும்பமாக இருந்தது. பரம்பரை பரம்பரையாக அரச முடிசூட்டுகளுக்குத் தங்ககுதிரையை இவர்கள் குடும்பம்தான் செய்வார்கள். ஒரு காலத்தில் நந்திவர்மன் என்னும் பல்லவ மன்னனை காட்டுப்பகுதியில் எதிரிகள் சுற்றி வளைத்த போது, தங்ககுமாரரின் முன்னோர்களில் ஒருவர் அவரது உயிரை கொடுத்துக் காப்பாற்றினார் என்று ஒரு கதை இருக்கிறது. அதன் காரணமாக அப்போதிலிருந்து மன்னர்களுக்கு மிக நெருங்கிய குடும்பமாக மாறிப்போயினர். அன்றிலிருந்து முடிசூட்டுதலின்போது இளவரசருக்கு பரிசாகத் தரப்படும் பாரம்பரிய தங்ககுதிரை சிலையைச் செய்யும் பெருமையும் வந்து சேர்ந்தது. இப்போது இறந்துப்போன சிம்மவிஷ்ணுவின் முடிசூட்டுவிழாவில் தங்ககுதிரை செய்தது தங்ககுமாரர் தான். ஒரு காலத்தில் மாட மாளிகைகளில் தங்கத்தோடு புரண்ட இவர்கள் இன்று குடிசையில் இருப்பதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. சிம்மவிஷ்ணு முடிசூட்டிக்கொண்ட காலத்தில் சாளுக்கியர்களுடன் நடந்த போரில் பல்லவர்களின் ஆயுதங்களும் படைபலமும் குறைந்துப்போனது. அப்போது மக்கள் அனைவரும் தங்களால் முடிந்த செல்வத்தைத் தந்து ஆயுதங்கள் செய்ய உதவியளித்தனர். அப்போதுதான் சிம்மவிஷ்ணு தன்னுடைய தங்ககுதிரை சிலையையும் அதற்காகக் கொடுத்தான். அந்தக் காலத்தில் தங்ககுமாரர் தன்னுடைய அனைத்து செல்வத்தையும் பல்லவ அரசுக்கு கொடுத்தார். அதை வைத்து பல்லவ அரசு ஆயுதங்கள் செய்து போரில் சாளுக்கியர்களை விரட்டியது. தங்ககுமாரரின் மகன் அந்தப் போரில் கலந்து உயிரைவிட, அவன் மனைவியும் இறந்துப்போனாள். அதன்பின் அவர்கள் மகன் முத்துக்குமாரனை, தங்ககுமாரர் தான் வளர்த்து வருகிறார்.


அவரைப்போலவே உடல் முழுவதும் நரைத்த ரோமங்களைக் கொண்ட தங்ககுமாரரின் குதிரை அரண்மனை கதவுகளை அடைந்தது.


2015 - காஞ்சிபுரம்

"இதுவரைக்கும் நமக்கு இந்தக் காஞ்சிபுரத்த சுத்தி இருக்கு ஏரியாக்கள்ள அதிகமாகத் தொல்லியல் எச்சங்கள் கிடைச்சு இருக்கு. பழங்கால மனிதர்கள் பயன்படுத்திய கல் ஆயுதங்கள் ஆரம்பிச்சு பல்லவர்களோட சின்னங்கள் எச்சங்கள் உட்பட ஒரு பல காலவரையறை சேர்ந்த பொருட்கள் நமக்குக் கிடைச்சு இருக்கு. தென் தமிழகத்திற்கு எப்படி ஒரு மதுரையோ அது மாதிரி இங்க காஞ்சிபுரம். இந்த நகரத்தோட ஒட்டுமொத்த வரலாற்றையும் நாம வெளிய கொண்டு வருவோம். இதுவரைக்கும் நீங்க ப்ரொஜெக்டர்ல பார்த்த எல்லாமும் இதுவரைக்கும் இங்க கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தொல்லியல் எச்சங்கள். ஆனா நம்ம தமிழ்நாட்டோட வரலாற முழுமையா எழுதுறதுக்கும் நம்மோட பழங்கால வணிகச் செயல்பாடுகளைத் தெளிவா புரிஞ்சுக்கவும் நமக்கு இன்னும் பல வரலாற்றுத் தடயங்கள் தேவை. இப்போ நம்ம இருக்க வடவூர்ல நிறையத் தொல்லியல் தடயங்கள் இருக்கும்னு நம்புறோம். அடுத்த ஒரு வருடத்திற்கு நம்ம வேலை இந்த வடவூர்லதான் இருக்கப் போகுது. நம்மோட இந்த எக்ஸவேஷன் ஆர்கனைஸரா ஜெயகுமார் இருப்பார். நமக்காக நிறையத் தொல்லியல் மாணவர்கள் உதவிக்கு வந்து இருக்காங்க. நாளைக்கு இருந்து நாம இந்த வேலைய ஆரம்பிக்காலாம். தட்ஸ் ஆல் ஜென்டில்மேன்! மத்த விஷயங்களை ஜெயக்குமார் உங்களுக்கு ப்ரீஃ பண்ணுவாறு. டேக் எ ப்ரேக் எண்ட் கம் பேக் ஆஃப்டர் தி லன்ச்" என்று அந்தத் தொல்லியல் உயர் அதிகாரி சத்தியசீலன் உரையை முடிக்க, காஞ்சிபுரம் வடவூர் தொல்லியல் ஆய்வு பகுதியில் போடப்பட்டிருந்த டென்ட்டிலிருந்து அனைத்து அதிகாரிகளும் எழுந்து சென்றனர்.


ஜெயக்குமார் மட்டும் எழுந்து செல்லவில்லை. டென்ட் காலியானது. சத்தியசீலன் அவரின் ஃபைல்களை எடுத்துவைத்துவிட்டு ஜெயக்குமார் பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்தார்.


"என்ன ஜெய்...யோசனை வேற எங்கையோ இருக்க மாதிரி இருக்கு?" நெடுநேர உரையை ஒரு பெரிய மூச்சு வாங்கலில் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டார்.


"அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை சார்?"


"இல்ல ஜெய், உன் முகத்த பார்த்தா அப்படித் தெரியல...தேர் மஸ்ட் பி சம்திங்..."


"நான் வேற என்ன சார் யோசிக்கப் போறேன்...எல்லாம் அந்தக் கல்வெட்டுத்தான்"


"நீ இன்னும் அத மறக்கலையா ஜெய்...நீ ஒரு விஷயத்தை நல்லா புரிஞ்சுக்கனும்...எல்லா வரலாற்று ஆதாரங்களும் உண்மையின்னு சொல்ல முடியாது...அப்படியே அது உண்மையா இருந்தாலும் அது பாதுகாக்கப்பட்டு இருக்கனும்...அப்படியே பாதுகாக்கப்பட்டு இருந்தாலும் அது நம்ம கையிக்கு கிடைக்கனும்..."


"கண்டிப்பாகக் கிடைக்கனும் சார்...எனக்காக இல்லாவிட்டாலும் சதீஷ்காகக் கிடைக்கனும்..." ஜெயக்குமாரின் வார்த்தைகள் தீர்ந்துப்போய்த் தலையைக் கீழே போட்டான்.


"ஐ அம் சாரி ஃவார் சத்தீஷ். அது உங்க தப்பு இல்ல...அத மறந்திடு ஜெய்..."


"இல்ல சார்...அது என் தப்பு தான்...முழுக்க முழுக்க என்னோட தப்புதான்...அந்த மழையில நான்...அவன....." ஜெய்யின் விசும்பல்கள் அழுகையாக மாற ஆரம்பித்தது. சத்தியசீலன் அவனைக் கட்டியணைத்து ஆசுவாசப்படுத்தினார்.


"எங்களுக்கு அது புரியும் ஜெய்...அது நடந்து ஐந்து வருடம் ஆச்சு...நீ அதையே நினைச்சிட்டு இருக்காத...யூ ஹேவ் டூ கம் அவுட் மேன்... உன்ன நம்பி இவ்வளவு பெரிய வேலைய ஒப்படைச்சிரூக்கேன்...இது நீ உன்னையே நிருபிக்க வேண்டிய நேரம் உனக்காக இல்லாட்டியும் சதீஷ்காக நீ நிதானத்தோட செயல்பட வேண்டிய நேரம் இது ஜெய்"


ஜெய் தன் கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டு பேச ஆரம்பித்தான். அவன் கண்கள் சிவந்துப்போயிருந்தன.


"சரி சார். இன்னிக்கு இல்லாட்டியும் என்னைக்காவது ஒரு நாள் எனக்கு அது கிடைக்கும். அன்னைக்குச் சதீஷ் பெயர் வெளிய வரும். அவன் செய்த தியாகம் வெளிய தெரியும். அந்த ஒரு நாளுக்காகத் தான் நான் காத்திருக்கேன் சார். இல்லையினா இது எதுக்குமே அர்த்தமில்லாம பொய்விடும்"


"இட் வில் ஹேப்பன் ஜெய். சரி நான் கிளம்புறேன் ஹெட் ஆபிஸ்ல கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. இந்த ப்ராஜெக்ட நீ சிறப்பா பண்ணுவனு எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு ஜெய். ஆல் தி வெரி பெஸ்ட்"



"தேங்க் யூ சார்..."


சத்தியசீலன் அந்த டென்ட்டை விட்டு வெளியே வந்து அவர் காரில் ஏறிப்போனார். ஜெயக்குமார் வழியனுப்பிவிட்டு மீண்டும் டென்ட்குள் போய் அமர்ந்தான். கதிர் உள்ளே வந்தான்.


"சார் சாப்பிடலையா...?" என்றான் கதிர்.


"இல்லை கதிர்...பசிக்கல...மதியம் பள்ளி குழந்தைகளோட செமினார் கேள்வி பதிலுக்கு ஸ்டீடன்ட்ஸ் வந்துட்டாங்களா?"


"வந்துட்டே இருக்காங்கலாம் சார்"


"நம்ம டீம்ம ரெஸ்ட் எடுக்கச் சொல்லுங்க...செமினார் முடிச்சிட்டு நம்ம ஈவினிங் பேசுவோம்...அப்புறம்......"


"சொல்லுங்க சார்..."


"ஒன்னுமில்ல...ஏதோ சொல்ல வந்தேன் மறந்துட்டேன்"



ஜெயக்குமார் ஒரு தொல்பொருள் ஆய்வு அதிகாரி. சாதாரண அதிகாரியாகத் துறையில் சேர்ந்த ஜெயக்குமாரின் ஈடுபாடு காரணமாக ப்ரோமோஷன் வழங்கப்பட்டு இன்று காஞ்சிபுரத்திலுள்ள வடவூரில் தொல்பொருள் ஆய்வு அவர் தலைமையில்தான் நடக்கிறது. சிறிது நாட்களுக்கு முன் அங்குக் கண்ணாடி பாசிகள் கிடைத்திருக்கின்றன. அதன் அடிப்படையில் இப்போது அங்கு ஆய்வு நடத்தப்படுகிறது. ஜெயக்குமாரின் பால்ய வயதிலிருந்து இப்போது வரைக்கும் நண்பன் சதீஷ் . அவரும் தொல்பொருள் அதிகாரி. ஆனால் ஒரு சம்பவத்தில் ஜெயக்குமார் சதீஷை இழந்துவிட்டான். அதன்பின், பெரிதாகத் தொல்லியல்துறையில் ஈடுபாடு காட்டவில்லை. அந்த இறப்புக்குக் காரணம் ஒரு கல்வெட்டு.


"சார்...நம்ம எவ்வளோ அதிகமா அறிவியல் வளர்ச்சியில முன்னோடியா இருக்கோம்...இந்த காலத்துல வரலாறு நமக்கு முக்கியமா சார்...?"


மாணவர்கள் செமினாரின் முதல் கேள்வி கேட்கப்பட்டது. இப்போது அந்த டென்ட் முழுவதும் மாணவர்களால் நிரம்பி இருந்தது. சில புகைப்படக் காரர்கள் அங்குமிங்கும் ஆங்கிள் பார்த்துப் படம் பிடித்துக்கொண்டிருந்தனர். அனைவருக்கும் நடுநாயகமாக ஜெய் உட்கார்ந்திருந்தான்.


"முக்கியம் தான் தம்பி...எந்தவொரு சமுதாயமா இருந்தாலும் அந்தச் சமுதாயம் அதோட வரலாற்றைத் தெரிஞ்சிருக்கனும்..அப்போதான் அவங்க வருங்காலத்தை அமைக்க முடியும்...என்னைக்கோ கலிலியோ போட்டுவச்ச விமானத்தோட வடிவமைப்ப வச்சு நாம விமானம் கண்டுபிடிக்கலையா? அது மாதிரிதான் இது...அடுத்த கேள்வி"


"தமிழ் தான் முதலில தோன்றின மொழின்னு சொல்லுறாங்களே அது உண்மையா சார்?"


"அது உண்மையின்னு இந்த உலகத்துக்கே தெரிஞ்சாலும் அது நிருபிக்கிறதுக்கு நம்மகிட்ட மிக வலுவான ஆதாரங்கள் இல்லை. எந்த ஒரு மொழிய எடுத்துக்கிட்டாலும் அதன் அடிப்படை நோக்கம் செய்தி பறிமாற்றமா இருக்கு... ஆனா நம்மளோட தமிழ்மொழி, அதையும் தாண்டி நம்ம வாழ்வியலோட கலந்து இருக்கு...அத நினைச்சு நாம பெருமை படலாம்...ஆனால் மத்த மொழிகளை அதை வச்சுக் குறை சொல்ல கூடாது...அடுத்த கேள்வி..."


"சார்...சரியா ஐந்து வருசத்துக்கு முன்னாடி நீங்க ஒரு கல்வெட்ட சுக்குநூறா உடைச்சு சேதப்படுத்தினதா உங்க மேல ஒரு குற்றச்சாட்டு இருக்கே...அது உண்மையா சார்..."

"அது......."


ஜெயக்குமாரின் உடல் வியர்த்தது. கைகள் லேசாக நடுங்கியது. கண்கள் பரபரப்படைந்தது. எதுவும் பேசாமல் டென்டைவிட்டு வெளியே சென்று விட்டான். மாணவர்களுக்குள் சலசலப்பு ஏற்ப்பட கதிர் அனைவரையும் செமினார் முடிந்தது என்று அனுப்பி வைத்துவிட்டான். ஜெயக்குமார் டென்டைவிட்டு வெகுதூரம் சென்று ஒரு மரத்தடியில் உட்கார்ந்துக்கொண்டான். அந்த மரத்தின் நிழல் அவனுக்குப் போதுமானதாக இல்லை. உடலில் அங்குங்கு சூரியன் சுட்டது. ஆனாலும் அவன் கைகள் நடுங்குவது நிற்கவில்லை. உதடுகள் துடித்தது. மிகச் சத்தமாக வெடித்து அழுதான்.சத்தம் டென்ட் வரை கேட்டது. அனைத்து அதிகாரிகளும் அவனையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றனர். அவர்களுக்குள் ஏதேதோ சலசலத்துக்கொண்டனர்.


சிறிது நேரம் கழித்து ஜெய் வந்தான். எல்லா அதிகாரிகளுக்கும் அடுத்த நாள் நடக்க வேண்டிய வழிமுறைகளை அறிவுறுத்திவிட்டுக் காரில் ஏறினான். கதிரையும் காரில் ஏற்றிக்கொண்டான்.


"எனக்குத் தெரியும் சார்..." கதிர் பேசினான். ஜெயக்குமார் ஓடிக்கொண்டிருந்த ஏதோ ஒரு பாட்டை அணைத்தான்.


"என்ன தெரியும்?"


"ஐந்து வருடத்துக்கு முன்னாடி நடந்த அது..."


"ம்ம்ம்ம்..."


"அந்தக் கல்வெட்டுல அப்படி என்னதான் இருந்தது சார்?"


"....."



"சார்...நான் ஏதும் தப்பா கேட்டு இருந்தா மன்னிச்சுடுங்க சார்..."


"இல்லை கதிர்...தப்பெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல...நாம இத பத்தி நாளைக்குப் பேசுவோமே..."


கதிர் இறங்க வேண்டிய இடம்வர அவன் இறங்கிச் சென்றான். ஜெயக்குமாரின் மனதில் அந்தக் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. அந்த நினைவகளின் வடு அவன் மனதை கிளறிக்கொண்டு இருந்தது. கல்வெட்டில் இருந்த 'தங்கக்குதிரை' என்னும் ஒற்றை வார்த்தையை அவனால் ஐந்து வருடமாகியும் மறக்க முடியவில்லை.




-தொடரும்…


Leave your comments on the story below.