மன்னன் சிம்மவிஷ்ணு இறந்ததற்குச் சுமார் ஆறு வருடங்களுக்கு முன்னால் நடந்தது...
"மன்னா! சாளுக்கிய படைகள் நமது நெல் வயல்களை அழித்தது மட்டுமில்லாமல் தற்போது நமது உணவு சேமிப்பு கிடங்குகளையும் தாக்க ஆரம்பித்து இருக்கிறார்கள். நமது படைபலமும் முக்கால்வாசி குறைந்துவிட்டது. ஆயுதங்கள் உற்பத்தியை உடனடியாகத் தொடங்க வேண்டும். ஆனால் நம்மிடம் கருவூலத்தில் இருக்கும் பணத்தை வைத்துக்கொண்டு ஆயுதங்களை உற்பத்தி செய்வதா? அல்லது மக்களின் பசியைப் போக்குவதா? என்று தெரியவில்லை. இத்தனை நாட்களாக நம்முடன் நட்பு பாராட்டுவதுபோல இருந்த பல சிற்றரசர்கள் தற்போது சாளுக்கியர்களுடன் கைக்கோர்த்து உள்ளனர். நமக்கு அவர்கள் துரோகம் இழைத்துவிட்டனர். தங்கள் தந்தையை ஏற்படுத்தி வைத்த அண்டை நாட்டு நட்புகளுக்குப் பெரும் கலங்கம் விளைவித்துவிட்டனர். எனக்குத் தற்போது இருக்கும் ஆத்திரத்தில் போர் களத்தில் பல தலைகளை வெட்டி வீழ்த்த வேண்டும் என்ற வெறியில் இருக்கிறேன். ஆனால் நம்முடைய மக்களின் நிலையையும் இப்போது பார்த்தாக வேண்டும்" தோய்ந்துப்போன குரலில் பேசிவிட்டு தலையை மண்ணை நோக்கி செலுத்தினார் தளபதி சூரியத்தேவர்.
அந்த அறையில் மன்னர் சிம்மவிஷ்ணு, அமைச்சர் மருதையப்பர், தளபதி சூரியத்தேவர் மட்டுமே இருந்தனர். மன்னரின் ஒரு பக்கம் முகம் கோபத்தில் கொதித்தாலும் இன்னொரு பக்கம் கவலையில் வாடியது. தான் எடுத்துவிடும் எந்தவொரு தவறாக முடிவாலும் மக்களுக்கு எந்தவித தீங்கும் வந்துவிடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தார் மன்னர். அமைச்சர் பேச ஆரம்பித்தார்.
"மன்னா! நாம் முன்னதே முடிவெடுத்ததைப் போல மக்களிடமும் செல்வந்தர்களிடமும் நிதி பெறப்பட்டுவிட்டன. எல்லாரும் தங்களால் முடிந்த செல்வத்தை அளித்த போதிலும் நமது படைபலத்தை அதிகரிக்க முடியுமா என்பது சந்தேகமே. இதுபோன்ற இக்கட்டான ஒரு சூழ்நிலையில் தங்களில் ஒரு முடிவுக்காகக் காத்திருக்கிறோம் அரசே"
அமைச்சர் பேசுவதைக் கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்த மன்னர். உடனடியாக அது என்னவென்று கேட்டார்.
"அரசே நமது காஞ்சி நகரின் மக்களிடம் இருந்தும் பெரும் செல்வந்தர்களிடம் இருந்தும் கட்டாயமாக அவர்களின் தகுதிக்கு ஏற்ப செல்வத்தை நிர்ணயம் செய்து, நமது வீரர்களை அனுப்பி அவற்றைக் கவர்ந்து வர செய்யலாம் என்று ஒரு யோசனை இருக்கிறது. மன்னர் அனுமதியளித்தால்......."
"அமைச்சரே என்ன பேசகிறீர்கள்? இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும் கூட மக்களுக்கு மன்னன் நம்மைக் காப்பாற்றிவிடுவான் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. என்மீது நம்பிக்கை வைத்த அவர்களின் செல்வத்தின்மீது கை வைக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. அது அவர்களின் செல்வம். கழனிகளை வளமாக்கிய விவசாயிகளின் செல்வம், நெல் மூட்டைகள் சுமந்து செல்லும் வணிகர்களின் செல்வம், நாட்டை நல்வழிப்படுத்தும் அறிஞர்களின் செல்வம். அதை ஒரு போதும் வற்புறுத்தி பெறுவதற்கு எந்த உரிமையும் நமக்குக் கிடையாது அமைச்சரே...வேறு யோசனை ஏதும் இருந்தால் கூறுங்கள். உங்களுக்குப் புண்ணியமாகப் போகட்டும்"
"மன்னிக்க வேண்டும் மன்னா! இன்னும் ஒரு வாரத்திற்குள் சாளுக்கிய படைகள் நம்முடைய கோட்டை சுவற்றை அடைந்துவிடுவார்கள். நமக்கு உதவி செய்வதற்கும் யாரும் இல்லை. இப்படிப் பட்ட சூழலின் மனநிலையில் தான் நான் அப்படிச் சிந்தித்து விட்டேன்...மன்னிக்கவும் அரசே"
"பரவாயில்லை அமைச்சரே. சூரியத்தேவரே தாங்கள் ஏதாவது யோசனைகள் சொல்ல விழைகிறீர்களா?"
"என்ன சொல்லப்போகிறேன் மன்னா. நம்மிடன் இருக்கும் படைபலத்தை வைத்து நாம் தாக்க முயல்வோம். நடப்பதை அந்தப் பரமசிவன் கவனித்துக்கொள்வான்"
"உடனே இருக்கும் படையைத் தயார் செய்து நமது வடக்கு வாயில்களை முழுமையாகப் பாதுகாப்பதற்கு அனுப்புங்கள்...பரமசிவன் மட்டுமில்லை தேவரே...என் நாராயணனும் நம்மைக் கைவிட மாட்டன் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது...ௐ நமோ நாராயணனாய..." என்று மேல பார்த்துச் சொன்னார் மன்னர்
அப்போது ஒரு காவலன் அங்கு வந்து இவர்களின் பேச்சை இடைமறித்தான்.
"மன்னிக்கவும் மன்னா! தலைமை பொற்கொல்லர் தங்ககுமாரர் தங்களைப் பார்ப்பதற்கு வந்துள்ளார்" என்று அந்தக் காவலன் சிரம் தாழ்ந்து நின்றான்.
"மன்னர் இப்போது யாரையும் பார்க்க....." என்று அமைச்சர் முடிக்கும் முன்பே, "அவரை உள்ளே வரச்சொல்லுங்கள்" என்று மன்னர் முடிக்க அந்தக் காவலாளி அங்கிருந்து சென்றான். சிறிது நேரத்திற்குத் தங்ககுமாரர் அங்கு வந்தார். மன்னர் சைகைக் காட்ட அமைச்சரின் தளபதியும் அறையைவிட்டு வெளியே சென்றனர்.
தங்ககுமாரர் என்ற பெயருக்கு ஏற்றார்போல அவரின் உடல் முழுவதும் தங்கம் மின்னியது. அவர் அணிந்திருந்த ஒரு பட்டு அஸ்திரத்தின் சரிகைகளில் கூடத் தங்கம் பூசப்பட்டதுபோல இருந்தது. தங்கத்திலேயே பிறந்து, தங்கத்திலேயே வளர்ந்த ஒருவரால்தான் இப்படி இருக்க முடியும் போல இருந்தது.
"வாருங்கள் தங்ககுமாரரே! இந்த இக்கட்டான காலத்தில் மன்னன் எப்படிப் பரிதவித்துப் போயிருக்கிறான் என்று பார்த்துவிட்டு போவதற்காக வந்தீர்களா?"
"இந்த நேரத்தில் உங்களைத் தொந்தரவு செய்வதற்கு மன்னிக்கவும். ஆனால் நான் மிக முக்கியமான ஒரு விசயத்தைப் பற்றித் தங்களிடம் பேச வந்துள்ளேன்"
"சொல்லுங்கள் தங்ககுமாரரே அப்படி என்ன முக்கியமான விசயம் அது?"
"என்னுடைய மகன் பவளகுமாரனை நமது நாட்டின் போர்படையில் சேர்த்துள்ளேன் அரசே. அடுத்தடுத்த போர்களில் சாளுக்கியர்களை எதிர்த்து நாம் போராட வேண்டும் அல்லவா?"
"இருந்தாலும் தங்ககுமாரரே...வசதியான செல்வ குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவரும் பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தின் தங்ககுதிரை செய்யும் பாரம்பரியம் பெற்ற தாங்கள் இவ்வண்ணம் செய்திருப்பது என்னை வியப்பிலும் நெகிழ்ச்சியிலும் ஆழ்த்தியிருக்கிறது. என் வணக்கங்களை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்"
"ஆனால் மன்னா நான் சொல்ல வந்த முக்கியமான விசயம் இதுவல்ல..."
"வேறு என்ன தங்ககுமாரரே?"
"நம்முடைய நாட்டின் நிலையை நான் நன்கறிந்தவன். ஒருபக்கம் ஆயுதங்கள் செய்யக் கருவூலத்தில் செல்வம் காலியாகப்போகிறது. இன்னொரு பக்கம் நமது உணவுகளைச் சூரையாடும் சாளுக்கியப்படைகள். மக்களிடத்தில் வாங்கிய நிதியும் பத்தாமல் இருப்பதை அறிகிறேன். அதனால்......"
"அதனால் என்ன தங்ககுமாரரே...இருக்கும் செல்வத்தை வைத்து ஆயுதங்கள் தயாரித்து மக்களின் பசியையும் போக்க வேண்டும். அனைத்து பாரத்தையும் ஈசனிடம் போட்டு நாம் செயல்படுவோம்"
"அதற்காகத் தான் மன்னா நான் என்னிடம் உள்ள அனைத்து செல்வத்தையும் என் குடும்பம் இத்தனை ஆண்டுகளாகச் சேமித்து வைத்த அனைத்து சொத்துகளையும் இந்த நாட்டிற்குக் கொடுத்துவிடலாம் என்று முடிவெடுத்திருக்கிறேன்" என்று கூறியவாறே தான் அணிந்திருந்த அனைத்து தங்க ஆபரணங்களையும் பட்டு துணியையும் கழட்டி மன்னரின் காலடியில் வைத்தார்.
" இந்தச் சிறியவனின் இந்தச் செல்வத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் மன்னா"
மன்னரின் கண்களில் நீர் வழிந்தது. தன் இருக்கையைவிட்டு எழுந்து சென்று தங்ககுமாரரை கட்டியணைத்து அழுதார். அழுகொண்டே பேசினார்.
"தங்ககுமாரரே நீங்களா சிறியவன். இல்லை...இல்லை...நீங்கள் பெரியவர். உங்கள் பாட்டணார் பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தின் உயிரை காப்பாற்றினார், நீங்கள் இந்தச் சாம்ராஜ்யத்தின் மானத்தைக் காப்பாற்றியிருக்கிறீர்கள். இந்தப் பல்லவம் வாழும் வரை உங்கள் புகழ் வீழாமல் தழைக்கும் தங்ககுமாரரே..."
"யாரங்கே" என்று சத்தம் கொடுக்க ஒரு காவலன் வந்தான்.
"எனது அறையிலிருந்து தங்ககுதிரை சிலையை உடனடியாகக் கொண்டுவாருங்கள்..."
"மன்னா...என்ன இது? எதற்குத் தற்போது உங்களது தங்ககுதிரை சிலை...நான் யூகிப்பது சரியென்றால் அது நடக்கக்கூடாது மன்னா..." என்றார் தங்ககுமாரர்.
"நீங்கள் யூகிப்பது சரிதான் குமாரரே...என்னுடைய தங்ககுதிரையை நான் இந்த நாட்டிற்கு மக்களுக்குத் தானமாக வழங்கப்போகிறேன்"
"வீர பல்லவரே! இது சரியல்ல...தங்ககுதிரை ஒரு பல்லவ மன்னரின் பலம். அதிகாரத்தின் வடிவம். ஒரு கையில் செங்கோல் விவேகத்தைக் குறித்தால் இன்னொரு கையில் தங்ககுதிரை மன்னரின் வேகத்தைக் குறிக்கும். அந்த மன்னர் இறந்தால் மட்டுமே அந்தக் குதிரை சிலையை அந்த மன்னரின் உடலோடு வைத்து புதைப்பார்கள். அதுமட்டும் அது அந்த மன்னரைவிட்டு அகலக்கூடாது மன்னா.."
"நீங்கள் சொல்வது சரிதான் குமாரரே. ஆனால், தங்களைப்போன்ற சேவை உள்ளம் கொண்ட கடவுள்கள் இந்தச் செல்வம் எல்லாம் வெறும் மாயை என்று எனக்குக் கற்பித்துவிடுகிறார்கள்" என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே தங்ககுதிரை சிலை வந்துவிட்டது.
ஒரு குதிரை ஓடுவதைப்போலவே தத்ரூபமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த சிலை. பிடரி மயிர்கள் காற்றில் பறப்பதைப்போல இருந்தது. ஒரு போர் களத்தில் மிக வேகமாக எதிரியின் படையைக் குத்தி கிழிக்கும் குதிரையைப்போன்று கம்பீரமாகக் கைக்கு அடக்கமாக இருந்தது. மன்னர் கையில் வந்த சிலையை மன்னர், தங்ககுமாரர் தன் ஆபரணங்களைக் கழற்றி வைத்த அதே தட்டில் வைத்தார்.
தங்ககுமாரரின் இந்தச் செயல் காஞ்சிநகர் முழுவதும் பரவியது. ஒரு சிலர் அவரைக் கடவுளாகப் பாவித்து வணங்கினார்கள். ஒருசிலர் பிழைக்கத் தெரியாதவன் என்றார்கள். தங்ககுமாரர் தன்னுடைய மாட மாளியையும் கொடுத்துவிட்டு ஒரு எளிமையான குடிசைக்கு மாறினார். அந்தப் போரில் அவர் தந்த செல்வத்தை வைத்து ஆயுதங்கள் செய்து சாளுக்கியர்களை விரட்டினார்கள். தங்ககுமாரரின் மகன் பவளக்குமாரன் அந்தப் போரில் இறந்துப்போக அவன் மனைவியும் வருத்தத்தினால் இறக்க, அவர்களுக்குப் பிறந்த குழந்தையைத் தங்ககுமாரர் வளரக்க ஆரம்பித்தார். இப்போது உடலில் ஒரு தங்கம் கூட இல்லாமல் இருந்தாலும் தங்ககுமாரர் அந்தப் பெயருக்கு ஏற்றவறாகவே இருக்கிறார்.
சென்னை துறைமுகம் - 2016
வழக்கம் போலவே அன்று இரவும் துறைமுகத்தின் பணிகள் முழுவீச்சில் நடந்துக்கொண்டிருந்தன. இரண்டு வணிகக் கப்பல்கள் கரையில் நின்றுக்கொண்டிருந்தன. ஒன்றிலிருந்து இறக்குமதி பொருட்கள் இறக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. இன்னொரு கப்பலில் பொருட்கள் ஏற்றும் வேலை நடந்துக்கொண்டிருந்தது. மாலுமிகளும் கேப்டன்களும் கையில் வாக்கி-டாக்கியுடன் கப்பலின் மாடிகளில் நடந்துக்கொண்டிருந்தனர். இரண்டில் ஒரு கப்பல் கிளம்பப்போவதாய்த் தெரிந்தது. பொருட்களை ஏற்றும் கப்பலாகத்தான் இருக்கும், ஏனெனில் இறக்கி வைத்த கப்பலை அவ்வளவு சீக்கிரம் மீண்டும் இயக்க முடியாது. சூடான இன்ஜின்கள் ஆற வேண்டும், நீராவி கலங்களை மீண்டும் நிரப்ப வேண்டும், தொழில்நுட்ப தரவுகளைச் சரி பார்க்க வேண்டும். அதற்கான பணிகளைச் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. சிமெண்ட் கரைகள் முடியும் இடங்கள் நேராக மின் விளக்குகள் போடப்பட்டிருந்தன. தண்ணீரின் உள்ளும் விளக்குகள் கயிறுகளால் கட்டி மிதக்க விடப்பட்டிருந்தது. தூரத்தில் இருந்து பார்த்தால் மிக நெருக்கமாக அமைந்த நட்சத்திரக் கூட்டம் போல அந்தத் துறைமுகம் தெரியும். இந்தப் பக்கம் கப்பலில் பொருட்கள் ஏற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. என்னென்ன பொருட்கள் ஏற்றப்படுகிறது என்று கஸ்டம்ஸ் அதிகாரிகளால் ஒரு பக்கம் நவீன தொழில்நுட்பத்தில் ஸ்கேன் செய்து அனுப்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. சில வெளிநாட்டுக்கார முகங்களும் அங்கங்கு தென்பட்டது. சுமை தூக்குபவர்கள் தலை நிறையச் சுமைகளுடன் அங்குமிங்கும் பறந்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களின் தலையில் இருந்த குடும்பப் பாரத்தை ஒப்பிடுகையில் இந்தப் பாரம் அவர்களுக்குக் குறைவாகவே தெரியும். இங்குத் துறைமுகத்தில் ஏறிந்துக்கொண்டிருந்த ஆயிரம் விளக்குகளால் இன்று அவர்கள் வீட்டில் ஒரு நாள் அடுப்பெரியும்.
பொருள்களை ஏற்றிக் கொண்டிருந்த கப்பல் கிளம்பப்போவாதாய் அறிவிக்கப்பட்டது. அதற்கு ஏற்றார் போல அந்தக் கப்பலில் இருந்து சத்தமாக ஒரு ஹாரன் ஒலித்தது. பொருள்களை ஏற்றும் பணி தீவிரமடைந்தது. கப்பலின் விளக்குகள் ஒளிரவிடப்பட்டன. ஒரு அதிகாரி இன்னும் யாராவது பொருள்களை ஏற்ற வேண்டுமா என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். யாரும் இல்லை என்பது போலத் தெரிந்தது. கப்பலுக்குச் சிக்னல் கொடுக்கப்படக் கப்பலின் இரண்டாவது மணி ஒலித்தது. அப்போது ஒருவன் அவசர அவசரமாகக் கையில் ஒரு பெட்டியுடன் கப்பலில் பொருள் அனுப்புவதற்காக வந்திருந்தான். கோட்சூட்டும் கருப்புக் கூலிங் கிளாஸைப் பார்க்கும்போது நல்ல பணக்கார ஆசாமிப்போல இருந்தான். அதிகாரிகள் கப்பலுக்குத் தகவல் கொடுக்கக் கப்பல் நின்றது. வந்தவன் ஆங்கிலத்தில் தான் பேசினான். ஆனால் வெளிநாட்டுக்காரன் போலத் தெரியவில்லை.
"ஐ ஹேவ் டூ சென்ட் மை பேக்கேஞ்" என்று கஸ்டம்ஸ் சப் இன்ஸ்பெக்டர் முரளிதரன் முன் தான் கொண்டு வந்த பெட்டியை வைத்து அவசரத்தில் தவிப்பதுபோலப் பதட்டமாக இருந்தான்.
"வி வில் செக் இட்...கந்தசாமி இத ஸ்கேன் பண்ணுங்க" என்று கந்தசாமியை அழைத்தார் முரளிதரன். கப்பலில் மூன்றாவது ஹாரன் அடிக்கப்பட்டது. கேப்டன் கப்பலின் மாடியில் இருந்து கிளம்ப வேண்டும் மணியாகிவிட்டது என்று சைகைக் காட்டினார்.
கந்தசாமி முரளிதரனைப் பார்த்தார்.
"சார் மணி ஆகிடுச்சு ஸ்கேன் பண்ணிட்டு இருந்தா டையின் ஆகும்...அனுப்பிவிட்டிரலாமா?"
"சரி அனுப்பிவிட்டிடலாம்...வாட்ஸ் இன் திஸ்?" என்று அந்த ஆளைப் பார்த்துக்கேட்டார்.
"இட்ஸ் எப் பிரிண்டிங் மிஷின்" என்றான் அவன். அவனுக்கு இன்னும் வியர்த்துக் கொட்டியது.
"சரி அனுப்பிவிடுங்க கந்தசாமி" என்று முரளிதரன் சைகைக் காட்ட அந்தப் பெட்டி முத்திரை பதிக்கப்பட்டுக் கப்பலை நோக்கி எடுத்துச் செல்லப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.
திடீரென்று முரளிதரன் தன்னுடைய இருக்கையில் இருந்து எழுந்து அந்தப் பெட்டியை நோக்கி 'ஸ்டாப் இட்' என்று கத்திக்கொண்டே ஓடினார். அப்படியே காவலர்களை அந்த ஆளையும் பிடிக்கச் சொன்னார். அவனும் துறைமுகத்திற்குள்ளே வேறு திசையில் ஓட காவலர்கள் அவனைத் துரத்திக்கொண்டு ஓடினர். பெட்டியை சுமந்துக்கொண்டு சென்ற தொழிலாளி பெட்டியை கீழே வைத்துவிட்டு நகர்ந்து நின்றான்.
இன்னொரு பக்கம் ஓடிக்கொண்டு சென்ற அந்த ஆள் ஒரு துப்பாக்கியை எடுத்துக் காவலர்களை நோக்கி நீட்ட அனைவரும் ஒரு நிமிடம் நின்றனர். பின்னர் யாரும் எதிர்பாராத வகையில் அவனையே தலையில் சுட்டுக்கொண்டு கீழே விழுந்தான். அவனைச் சுற்றி ரத்த வெள்ளம் படர்ந்தது.
உடனடியாக வெடிகுண்டு நிபுணர்கள் வந்து சோதித்துப் பார்த்தனர். உள்ளே வெடிகுண்டு எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. முரளிதரன் மெதுவாக அந்தப் பெட்டியை பிரித்தார். துறைமுகத்தின் மஞ்சள் விளக்கொளியில் மிளிர்ந்தது ஒரு நடராஜர் சிலை.
கப்பல் மெதுவாகக் கரையை விட்டு நகர்ந்தது. அடுத்த ஒரு வாரத்தில் அந்தக் கப்பல் ஆஸ்திரேலியா துறைமுகத்தை அடைந்திருக்கும்.
வடவூர் - 2016
அகழ்வாய்வு பணி ஆரம்பித்து ஆறு மாதங்களைத் தாண்டியிருந்தது. பல மீட்டர் குழிகள் தோண்டப்பட்ட போதிலும் எந்தத் தடயங்களும் கிடைக்கப் போவதாய்த் தெரியவில்லை. பொதுவாக அகழ்வாய்வு செய்யும்போது அந்தப் பகுதியின் இலக்கிய மற்றும் வரலாறு அடிப்படையில் பணிகள் ஆரம்பிக்கப்படும். ஒரு குறிப்பிட்ட ஆழம் தோண்டிய பின் ஒவ்வொரு தடயமாகக் கிடைக்க ஆரம்பிக்கும். ஆழம் செல்ல செல்ல தடயங்களின் காலம் அதிகரிக்கும்.
வடவூர் அகழ்வாய்வில் இதுவரை எந்தப் பொருளும் கிடைக்கவில்லை என்பது அகழ்வாய்வு செய்பவர்களுக்கும் மேல் அதிகாரிகளுக்கும் பெரும் வருத்தத்தை ஏற்படுத்தியது. பலர் நம்பிக்கையே இல்லாமல் தோண்டிக்கொண்டிருந்தனர். உச்சி வெயிலில் வியர்வைக்களைத் துடைத்துக்கொண்டு பணி செய்வதற்குப் பலனில்லாமல் போய்விடுமோ என்று வருத்தமாக இருந்தனர். பணி நடப்பதை ஆய்வு செய்துவிட்டு ஜெயக்குமாரும் கதிரும் டென்ட்டிற்குள் வந்தனர்.
"இன்னியோட ஆறு மாசம் சார்" என்றான் கதிர்.
"ஆமா கதிர் ஆறு மாசம் ஆச்சு...அதுக்கு...இன்னும் நமக்கு ஆறு மாசம் நேரம் இருக்கு இல்லையா" என்று முறைத்தான் ஜெயக்குமார்.
"இருக்குதான் சார்...ஆனால் இப்போ வரைக்கும் இங்க ஒரு தடயம் கூடக் கிடைக்கல...ஒரு வேளை நாம தப்பான ஒரு திசையில போயிட்டு இருக்கோமோன்னு தோணுது சார்..."
"கதிர்...அகழ்வாய்வுல முக்கியமான விசயமே பொறுமைத்தான்...பொறுமையோட தேடுனா எதாச்சும் கிடைக்கும்...லெட்ஸ் ஸீ"
"இல்ல சார்...எனக்கு நம்பிக்கை இல்ல...எனக்கு மட்டும் இல்ல சார் இங்க இருக்க யாருக்குமே இல்ல...இதுல வேற ஏதோ விசயம் இருக்க மாதிரி எனக்குத் தோணுது சார்"
"என்ன தோணுது...எனக்கு புரியல?"
"இந்த அகழ்வாய்வு ஆரம்பத்துல இருந்தே ஏதோ மர்மம் கூடவே வர மாதிரி இருக்கு...உங்க நண்பன் சதீஷ் இறந்ததுக்கும் இதுக்கும் ஏதோ சம்பந்தம் இருக்கும்னு தோணுது சார்...எதையோ நோக்கி எங்களை நீங்க கூட்டிட்டு போறீங்க...இங்க என்ன இருக்குன்னு உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச மாதிரியும் அது கிடைக்க இன்னும் பல நாட்கள் ஆகும்னு நீங்க பொறுமையா இருக்கீங்க...ஆனா எங்களால அந்தப் பொறுமையா இருக்க முடியல...ஏன்னா எங்களுக்கு அது என்னன்னு தெரியல...?"
கதிர் கடகடவெனப் பேசி முடித்துவிட்டு ஜெயக்குமாரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஜெயக்குமார் எதுவும் பேசவில்லை. கொஞ்சம் நேரம் மவுனத்தைக் கலைக்க ஜெயக்குமார் பேசினான். ஆனால் கதிரை முகம் கொடுத்து பார்க்க அவனால் முடியவில்லை.
"நேரம் வரும் போது உங்களுக்கே தெரியும் இல்லையினா நானே சொல்லுவேன்...பொறுமையா இருங்க...உணவு இடைவெளி விடுங்க. எல்லாரும் சாப்பிட்டுட்டு வந்து வேலை செய்யட்டும். நானும் சாப்பிட்டு வரேன்" என்று வேகமாகச் சென்று காரில் ஏறிப் பறந்தான்.
- தொடரும்…
Leave your comments on the story below.
"மன்னா! சாளுக்கிய படைகள் நமது நெல் வயல்களை அழித்தது மட்டுமில்லாமல் தற்போது நமது உணவு சேமிப்பு கிடங்குகளையும் தாக்க ஆரம்பித்து இருக்கிறார்கள். நமது படைபலமும் முக்கால்வாசி குறைந்துவிட்டது. ஆயுதங்கள் உற்பத்தியை உடனடியாகத் தொடங்க வேண்டும். ஆனால் நம்மிடம் கருவூலத்தில் இருக்கும் பணத்தை வைத்துக்கொண்டு ஆயுதங்களை உற்பத்தி செய்வதா? அல்லது மக்களின் பசியைப் போக்குவதா? என்று தெரியவில்லை. இத்தனை நாட்களாக நம்முடன் நட்பு பாராட்டுவதுபோல இருந்த பல சிற்றரசர்கள் தற்போது சாளுக்கியர்களுடன் கைக்கோர்த்து உள்ளனர். நமக்கு அவர்கள் துரோகம் இழைத்துவிட்டனர். தங்கள் தந்தையை ஏற்படுத்தி வைத்த அண்டை நாட்டு நட்புகளுக்குப் பெரும் கலங்கம் விளைவித்துவிட்டனர். எனக்குத் தற்போது இருக்கும் ஆத்திரத்தில் போர் களத்தில் பல தலைகளை வெட்டி வீழ்த்த வேண்டும் என்ற வெறியில் இருக்கிறேன். ஆனால் நம்முடைய மக்களின் நிலையையும் இப்போது பார்த்தாக வேண்டும்" தோய்ந்துப்போன குரலில் பேசிவிட்டு தலையை மண்ணை நோக்கி செலுத்தினார் தளபதி சூரியத்தேவர்.
அந்த அறையில் மன்னர் சிம்மவிஷ்ணு, அமைச்சர் மருதையப்பர், தளபதி சூரியத்தேவர் மட்டுமே இருந்தனர். மன்னரின் ஒரு பக்கம் முகம் கோபத்தில் கொதித்தாலும் இன்னொரு பக்கம் கவலையில் வாடியது. தான் எடுத்துவிடும் எந்தவொரு தவறாக முடிவாலும் மக்களுக்கு எந்தவித தீங்கும் வந்துவிடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தார் மன்னர். அமைச்சர் பேச ஆரம்பித்தார்.
"மன்னா! நாம் முன்னதே முடிவெடுத்ததைப் போல மக்களிடமும் செல்வந்தர்களிடமும் நிதி பெறப்பட்டுவிட்டன. எல்லாரும் தங்களால் முடிந்த செல்வத்தை அளித்த போதிலும் நமது படைபலத்தை அதிகரிக்க முடியுமா என்பது சந்தேகமே. இதுபோன்ற இக்கட்டான ஒரு சூழ்நிலையில் தங்களில் ஒரு முடிவுக்காகக் காத்திருக்கிறோம் அரசே"
அமைச்சர் பேசுவதைக் கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்த மன்னர். உடனடியாக அது என்னவென்று கேட்டார்.
"அரசே நமது காஞ்சி நகரின் மக்களிடம் இருந்தும் பெரும் செல்வந்தர்களிடம் இருந்தும் கட்டாயமாக அவர்களின் தகுதிக்கு ஏற்ப செல்வத்தை நிர்ணயம் செய்து, நமது வீரர்களை அனுப்பி அவற்றைக் கவர்ந்து வர செய்யலாம் என்று ஒரு யோசனை இருக்கிறது. மன்னர் அனுமதியளித்தால்......."
"அமைச்சரே என்ன பேசகிறீர்கள்? இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும் கூட மக்களுக்கு மன்னன் நம்மைக் காப்பாற்றிவிடுவான் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. என்மீது நம்பிக்கை வைத்த அவர்களின் செல்வத்தின்மீது கை வைக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. அது அவர்களின் செல்வம். கழனிகளை வளமாக்கிய விவசாயிகளின் செல்வம், நெல் மூட்டைகள் சுமந்து செல்லும் வணிகர்களின் செல்வம், நாட்டை நல்வழிப்படுத்தும் அறிஞர்களின் செல்வம். அதை ஒரு போதும் வற்புறுத்தி பெறுவதற்கு எந்த உரிமையும் நமக்குக் கிடையாது அமைச்சரே...வேறு யோசனை ஏதும் இருந்தால் கூறுங்கள். உங்களுக்குப் புண்ணியமாகப் போகட்டும்"
"மன்னிக்க வேண்டும் மன்னா! இன்னும் ஒரு வாரத்திற்குள் சாளுக்கிய படைகள் நம்முடைய கோட்டை சுவற்றை அடைந்துவிடுவார்கள். நமக்கு உதவி செய்வதற்கும் யாரும் இல்லை. இப்படிப் பட்ட சூழலின் மனநிலையில் தான் நான் அப்படிச் சிந்தித்து விட்டேன்...மன்னிக்கவும் அரசே"
"பரவாயில்லை அமைச்சரே. சூரியத்தேவரே தாங்கள் ஏதாவது யோசனைகள் சொல்ல விழைகிறீர்களா?"
"என்ன சொல்லப்போகிறேன் மன்னா. நம்மிடன் இருக்கும் படைபலத்தை வைத்து நாம் தாக்க முயல்வோம். நடப்பதை அந்தப் பரமசிவன் கவனித்துக்கொள்வான்"
"உடனே இருக்கும் படையைத் தயார் செய்து நமது வடக்கு வாயில்களை முழுமையாகப் பாதுகாப்பதற்கு அனுப்புங்கள்...பரமசிவன் மட்டுமில்லை தேவரே...என் நாராயணனும் நம்மைக் கைவிட மாட்டன் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது...ௐ நமோ நாராயணனாய..." என்று மேல பார்த்துச் சொன்னார் மன்னர்
அப்போது ஒரு காவலன் அங்கு வந்து இவர்களின் பேச்சை இடைமறித்தான்.
"மன்னிக்கவும் மன்னா! தலைமை பொற்கொல்லர் தங்ககுமாரர் தங்களைப் பார்ப்பதற்கு வந்துள்ளார்" என்று அந்தக் காவலன் சிரம் தாழ்ந்து நின்றான்.
"மன்னர் இப்போது யாரையும் பார்க்க....." என்று அமைச்சர் முடிக்கும் முன்பே, "அவரை உள்ளே வரச்சொல்லுங்கள்" என்று மன்னர் முடிக்க அந்தக் காவலாளி அங்கிருந்து சென்றான். சிறிது நேரத்திற்குத் தங்ககுமாரர் அங்கு வந்தார். மன்னர் சைகைக் காட்ட அமைச்சரின் தளபதியும் அறையைவிட்டு வெளியே சென்றனர்.
தங்ககுமாரர் என்ற பெயருக்கு ஏற்றார்போல அவரின் உடல் முழுவதும் தங்கம் மின்னியது. அவர் அணிந்திருந்த ஒரு பட்டு அஸ்திரத்தின் சரிகைகளில் கூடத் தங்கம் பூசப்பட்டதுபோல இருந்தது. தங்கத்திலேயே பிறந்து, தங்கத்திலேயே வளர்ந்த ஒருவரால்தான் இப்படி இருக்க முடியும் போல இருந்தது.
"வாருங்கள் தங்ககுமாரரே! இந்த இக்கட்டான காலத்தில் மன்னன் எப்படிப் பரிதவித்துப் போயிருக்கிறான் என்று பார்த்துவிட்டு போவதற்காக வந்தீர்களா?"
"இந்த நேரத்தில் உங்களைத் தொந்தரவு செய்வதற்கு மன்னிக்கவும். ஆனால் நான் மிக முக்கியமான ஒரு விசயத்தைப் பற்றித் தங்களிடம் பேச வந்துள்ளேன்"
"சொல்லுங்கள் தங்ககுமாரரே அப்படி என்ன முக்கியமான விசயம் அது?"
"என்னுடைய மகன் பவளகுமாரனை நமது நாட்டின் போர்படையில் சேர்த்துள்ளேன் அரசே. அடுத்தடுத்த போர்களில் சாளுக்கியர்களை எதிர்த்து நாம் போராட வேண்டும் அல்லவா?"
"இருந்தாலும் தங்ககுமாரரே...வசதியான செல்வ குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவரும் பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தின் தங்ககுதிரை செய்யும் பாரம்பரியம் பெற்ற தாங்கள் இவ்வண்ணம் செய்திருப்பது என்னை வியப்பிலும் நெகிழ்ச்சியிலும் ஆழ்த்தியிருக்கிறது. என் வணக்கங்களை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்"
"ஆனால் மன்னா நான் சொல்ல வந்த முக்கியமான விசயம் இதுவல்ல..."
"வேறு என்ன தங்ககுமாரரே?"
"நம்முடைய நாட்டின் நிலையை நான் நன்கறிந்தவன். ஒருபக்கம் ஆயுதங்கள் செய்யக் கருவூலத்தில் செல்வம் காலியாகப்போகிறது. இன்னொரு பக்கம் நமது உணவுகளைச் சூரையாடும் சாளுக்கியப்படைகள். மக்களிடத்தில் வாங்கிய நிதியும் பத்தாமல் இருப்பதை அறிகிறேன். அதனால்......"
"அதனால் என்ன தங்ககுமாரரே...இருக்கும் செல்வத்தை வைத்து ஆயுதங்கள் தயாரித்து மக்களின் பசியையும் போக்க வேண்டும். அனைத்து பாரத்தையும் ஈசனிடம் போட்டு நாம் செயல்படுவோம்"
"அதற்காகத் தான் மன்னா நான் என்னிடம் உள்ள அனைத்து செல்வத்தையும் என் குடும்பம் இத்தனை ஆண்டுகளாகச் சேமித்து வைத்த அனைத்து சொத்துகளையும் இந்த நாட்டிற்குக் கொடுத்துவிடலாம் என்று முடிவெடுத்திருக்கிறேன்" என்று கூறியவாறே தான் அணிந்திருந்த அனைத்து தங்க ஆபரணங்களையும் பட்டு துணியையும் கழட்டி மன்னரின் காலடியில் வைத்தார்.
" இந்தச் சிறியவனின் இந்தச் செல்வத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் மன்னா"
மன்னரின் கண்களில் நீர் வழிந்தது. தன் இருக்கையைவிட்டு எழுந்து சென்று தங்ககுமாரரை கட்டியணைத்து அழுதார். அழுகொண்டே பேசினார்.
"தங்ககுமாரரே நீங்களா சிறியவன். இல்லை...இல்லை...நீங்கள் பெரியவர். உங்கள் பாட்டணார் பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தின் உயிரை காப்பாற்றினார், நீங்கள் இந்தச் சாம்ராஜ்யத்தின் மானத்தைக் காப்பாற்றியிருக்கிறீர்கள். இந்தப் பல்லவம் வாழும் வரை உங்கள் புகழ் வீழாமல் தழைக்கும் தங்ககுமாரரே..."
"யாரங்கே" என்று சத்தம் கொடுக்க ஒரு காவலன் வந்தான்.
"எனது அறையிலிருந்து தங்ககுதிரை சிலையை உடனடியாகக் கொண்டுவாருங்கள்..."
"மன்னா...என்ன இது? எதற்குத் தற்போது உங்களது தங்ககுதிரை சிலை...நான் யூகிப்பது சரியென்றால் அது நடக்கக்கூடாது மன்னா..." என்றார் தங்ககுமாரர்.
"நீங்கள் யூகிப்பது சரிதான் குமாரரே...என்னுடைய தங்ககுதிரையை நான் இந்த நாட்டிற்கு மக்களுக்குத் தானமாக வழங்கப்போகிறேன்"
"வீர பல்லவரே! இது சரியல்ல...தங்ககுதிரை ஒரு பல்லவ மன்னரின் பலம். அதிகாரத்தின் வடிவம். ஒரு கையில் செங்கோல் விவேகத்தைக் குறித்தால் இன்னொரு கையில் தங்ககுதிரை மன்னரின் வேகத்தைக் குறிக்கும். அந்த மன்னர் இறந்தால் மட்டுமே அந்தக் குதிரை சிலையை அந்த மன்னரின் உடலோடு வைத்து புதைப்பார்கள். அதுமட்டும் அது அந்த மன்னரைவிட்டு அகலக்கூடாது மன்னா.."
"நீங்கள் சொல்வது சரிதான் குமாரரே. ஆனால், தங்களைப்போன்ற சேவை உள்ளம் கொண்ட கடவுள்கள் இந்தச் செல்வம் எல்லாம் வெறும் மாயை என்று எனக்குக் கற்பித்துவிடுகிறார்கள்" என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே தங்ககுதிரை சிலை வந்துவிட்டது.
ஒரு குதிரை ஓடுவதைப்போலவே தத்ரூபமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த சிலை. பிடரி மயிர்கள் காற்றில் பறப்பதைப்போல இருந்தது. ஒரு போர் களத்தில் மிக வேகமாக எதிரியின் படையைக் குத்தி கிழிக்கும் குதிரையைப்போன்று கம்பீரமாகக் கைக்கு அடக்கமாக இருந்தது. மன்னர் கையில் வந்த சிலையை மன்னர், தங்ககுமாரர் தன் ஆபரணங்களைக் கழற்றி வைத்த அதே தட்டில் வைத்தார்.
தங்ககுமாரரின் இந்தச் செயல் காஞ்சிநகர் முழுவதும் பரவியது. ஒரு சிலர் அவரைக் கடவுளாகப் பாவித்து வணங்கினார்கள். ஒருசிலர் பிழைக்கத் தெரியாதவன் என்றார்கள். தங்ககுமாரர் தன்னுடைய மாட மாளியையும் கொடுத்துவிட்டு ஒரு எளிமையான குடிசைக்கு மாறினார். அந்தப் போரில் அவர் தந்த செல்வத்தை வைத்து ஆயுதங்கள் செய்து சாளுக்கியர்களை விரட்டினார்கள். தங்ககுமாரரின் மகன் பவளக்குமாரன் அந்தப் போரில் இறந்துப்போக அவன் மனைவியும் வருத்தத்தினால் இறக்க, அவர்களுக்குப் பிறந்த குழந்தையைத் தங்ககுமாரர் வளரக்க ஆரம்பித்தார். இப்போது உடலில் ஒரு தங்கம் கூட இல்லாமல் இருந்தாலும் தங்ககுமாரர் அந்தப் பெயருக்கு ஏற்றவறாகவே இருக்கிறார்.
சென்னை துறைமுகம் - 2016
வழக்கம் போலவே அன்று இரவும் துறைமுகத்தின் பணிகள் முழுவீச்சில் நடந்துக்கொண்டிருந்தன. இரண்டு வணிகக் கப்பல்கள் கரையில் நின்றுக்கொண்டிருந்தன. ஒன்றிலிருந்து இறக்குமதி பொருட்கள் இறக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. இன்னொரு கப்பலில் பொருட்கள் ஏற்றும் வேலை நடந்துக்கொண்டிருந்தது. மாலுமிகளும் கேப்டன்களும் கையில் வாக்கி-டாக்கியுடன் கப்பலின் மாடிகளில் நடந்துக்கொண்டிருந்தனர். இரண்டில் ஒரு கப்பல் கிளம்பப்போவதாய்த் தெரிந்தது. பொருட்களை ஏற்றும் கப்பலாகத்தான் இருக்கும், ஏனெனில் இறக்கி வைத்த கப்பலை அவ்வளவு சீக்கிரம் மீண்டும் இயக்க முடியாது. சூடான இன்ஜின்கள் ஆற வேண்டும், நீராவி கலங்களை மீண்டும் நிரப்ப வேண்டும், தொழில்நுட்ப தரவுகளைச் சரி பார்க்க வேண்டும். அதற்கான பணிகளைச் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. சிமெண்ட் கரைகள் முடியும் இடங்கள் நேராக மின் விளக்குகள் போடப்பட்டிருந்தன. தண்ணீரின் உள்ளும் விளக்குகள் கயிறுகளால் கட்டி மிதக்க விடப்பட்டிருந்தது. தூரத்தில் இருந்து பார்த்தால் மிக நெருக்கமாக அமைந்த நட்சத்திரக் கூட்டம் போல அந்தத் துறைமுகம் தெரியும். இந்தப் பக்கம் கப்பலில் பொருட்கள் ஏற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. என்னென்ன பொருட்கள் ஏற்றப்படுகிறது என்று கஸ்டம்ஸ் அதிகாரிகளால் ஒரு பக்கம் நவீன தொழில்நுட்பத்தில் ஸ்கேன் செய்து அனுப்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. சில வெளிநாட்டுக்கார முகங்களும் அங்கங்கு தென்பட்டது. சுமை தூக்குபவர்கள் தலை நிறையச் சுமைகளுடன் அங்குமிங்கும் பறந்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களின் தலையில் இருந்த குடும்பப் பாரத்தை ஒப்பிடுகையில் இந்தப் பாரம் அவர்களுக்குக் குறைவாகவே தெரியும். இங்குத் துறைமுகத்தில் ஏறிந்துக்கொண்டிருந்த ஆயிரம் விளக்குகளால் இன்று அவர்கள் வீட்டில் ஒரு நாள் அடுப்பெரியும்.
பொருள்களை ஏற்றிக் கொண்டிருந்த கப்பல் கிளம்பப்போவாதாய் அறிவிக்கப்பட்டது. அதற்கு ஏற்றார் போல அந்தக் கப்பலில் இருந்து சத்தமாக ஒரு ஹாரன் ஒலித்தது. பொருள்களை ஏற்றும் பணி தீவிரமடைந்தது. கப்பலின் விளக்குகள் ஒளிரவிடப்பட்டன. ஒரு அதிகாரி இன்னும் யாராவது பொருள்களை ஏற்ற வேண்டுமா என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். யாரும் இல்லை என்பது போலத் தெரிந்தது. கப்பலுக்குச் சிக்னல் கொடுக்கப்படக் கப்பலின் இரண்டாவது மணி ஒலித்தது. அப்போது ஒருவன் அவசர அவசரமாகக் கையில் ஒரு பெட்டியுடன் கப்பலில் பொருள் அனுப்புவதற்காக வந்திருந்தான். கோட்சூட்டும் கருப்புக் கூலிங் கிளாஸைப் பார்க்கும்போது நல்ல பணக்கார ஆசாமிப்போல இருந்தான். அதிகாரிகள் கப்பலுக்குத் தகவல் கொடுக்கக் கப்பல் நின்றது. வந்தவன் ஆங்கிலத்தில் தான் பேசினான். ஆனால் வெளிநாட்டுக்காரன் போலத் தெரியவில்லை.
"ஐ ஹேவ் டூ சென்ட் மை பேக்கேஞ்" என்று கஸ்டம்ஸ் சப் இன்ஸ்பெக்டர் முரளிதரன் முன் தான் கொண்டு வந்த பெட்டியை வைத்து அவசரத்தில் தவிப்பதுபோலப் பதட்டமாக இருந்தான்.
"வி வில் செக் இட்...கந்தசாமி இத ஸ்கேன் பண்ணுங்க" என்று கந்தசாமியை அழைத்தார் முரளிதரன். கப்பலில் மூன்றாவது ஹாரன் அடிக்கப்பட்டது. கேப்டன் கப்பலின் மாடியில் இருந்து கிளம்ப வேண்டும் மணியாகிவிட்டது என்று சைகைக் காட்டினார்.
கந்தசாமி முரளிதரனைப் பார்த்தார்.
"சார் மணி ஆகிடுச்சு ஸ்கேன் பண்ணிட்டு இருந்தா டையின் ஆகும்...அனுப்பிவிட்டிரலாமா?"
"சரி அனுப்பிவிட்டிடலாம்...வாட்ஸ் இன் திஸ்?" என்று அந்த ஆளைப் பார்த்துக்கேட்டார்.
"இட்ஸ் எப் பிரிண்டிங் மிஷின்" என்றான் அவன். அவனுக்கு இன்னும் வியர்த்துக் கொட்டியது.
"சரி அனுப்பிவிடுங்க கந்தசாமி" என்று முரளிதரன் சைகைக் காட்ட அந்தப் பெட்டி முத்திரை பதிக்கப்பட்டுக் கப்பலை நோக்கி எடுத்துச் செல்லப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.
திடீரென்று முரளிதரன் தன்னுடைய இருக்கையில் இருந்து எழுந்து அந்தப் பெட்டியை நோக்கி 'ஸ்டாப் இட்' என்று கத்திக்கொண்டே ஓடினார். அப்படியே காவலர்களை அந்த ஆளையும் பிடிக்கச் சொன்னார். அவனும் துறைமுகத்திற்குள்ளே வேறு திசையில் ஓட காவலர்கள் அவனைத் துரத்திக்கொண்டு ஓடினர். பெட்டியை சுமந்துக்கொண்டு சென்ற தொழிலாளி பெட்டியை கீழே வைத்துவிட்டு நகர்ந்து நின்றான்.
இன்னொரு பக்கம் ஓடிக்கொண்டு சென்ற அந்த ஆள் ஒரு துப்பாக்கியை எடுத்துக் காவலர்களை நோக்கி நீட்ட அனைவரும் ஒரு நிமிடம் நின்றனர். பின்னர் யாரும் எதிர்பாராத வகையில் அவனையே தலையில் சுட்டுக்கொண்டு கீழே விழுந்தான். அவனைச் சுற்றி ரத்த வெள்ளம் படர்ந்தது.
உடனடியாக வெடிகுண்டு நிபுணர்கள் வந்து சோதித்துப் பார்த்தனர். உள்ளே வெடிகுண்டு எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. முரளிதரன் மெதுவாக அந்தப் பெட்டியை பிரித்தார். துறைமுகத்தின் மஞ்சள் விளக்கொளியில் மிளிர்ந்தது ஒரு நடராஜர் சிலை.
கப்பல் மெதுவாகக் கரையை விட்டு நகர்ந்தது. அடுத்த ஒரு வாரத்தில் அந்தக் கப்பல் ஆஸ்திரேலியா துறைமுகத்தை அடைந்திருக்கும்.
வடவூர் - 2016
அகழ்வாய்வு பணி ஆரம்பித்து ஆறு மாதங்களைத் தாண்டியிருந்தது. பல மீட்டர் குழிகள் தோண்டப்பட்ட போதிலும் எந்தத் தடயங்களும் கிடைக்கப் போவதாய்த் தெரியவில்லை. பொதுவாக அகழ்வாய்வு செய்யும்போது அந்தப் பகுதியின் இலக்கிய மற்றும் வரலாறு அடிப்படையில் பணிகள் ஆரம்பிக்கப்படும். ஒரு குறிப்பிட்ட ஆழம் தோண்டிய பின் ஒவ்வொரு தடயமாகக் கிடைக்க ஆரம்பிக்கும். ஆழம் செல்ல செல்ல தடயங்களின் காலம் அதிகரிக்கும்.
வடவூர் அகழ்வாய்வில் இதுவரை எந்தப் பொருளும் கிடைக்கவில்லை என்பது அகழ்வாய்வு செய்பவர்களுக்கும் மேல் அதிகாரிகளுக்கும் பெரும் வருத்தத்தை ஏற்படுத்தியது. பலர் நம்பிக்கையே இல்லாமல் தோண்டிக்கொண்டிருந்தனர். உச்சி வெயிலில் வியர்வைக்களைத் துடைத்துக்கொண்டு பணி செய்வதற்குப் பலனில்லாமல் போய்விடுமோ என்று வருத்தமாக இருந்தனர். பணி நடப்பதை ஆய்வு செய்துவிட்டு ஜெயக்குமாரும் கதிரும் டென்ட்டிற்குள் வந்தனர்.
"இன்னியோட ஆறு மாசம் சார்" என்றான் கதிர்.
"ஆமா கதிர் ஆறு மாசம் ஆச்சு...அதுக்கு...இன்னும் நமக்கு ஆறு மாசம் நேரம் இருக்கு இல்லையா" என்று முறைத்தான் ஜெயக்குமார்.
"இருக்குதான் சார்...ஆனால் இப்போ வரைக்கும் இங்க ஒரு தடயம் கூடக் கிடைக்கல...ஒரு வேளை நாம தப்பான ஒரு திசையில போயிட்டு இருக்கோமோன்னு தோணுது சார்..."
"கதிர்...அகழ்வாய்வுல முக்கியமான விசயமே பொறுமைத்தான்...பொறுமையோட தேடுனா எதாச்சும் கிடைக்கும்...லெட்ஸ் ஸீ"
"இல்ல சார்...எனக்கு நம்பிக்கை இல்ல...எனக்கு மட்டும் இல்ல சார் இங்க இருக்க யாருக்குமே இல்ல...இதுல வேற ஏதோ விசயம் இருக்க மாதிரி எனக்குத் தோணுது சார்"
"என்ன தோணுது...எனக்கு புரியல?"
"இந்த அகழ்வாய்வு ஆரம்பத்துல இருந்தே ஏதோ மர்மம் கூடவே வர மாதிரி இருக்கு...உங்க நண்பன் சதீஷ் இறந்ததுக்கும் இதுக்கும் ஏதோ சம்பந்தம் இருக்கும்னு தோணுது சார்...எதையோ நோக்கி எங்களை நீங்க கூட்டிட்டு போறீங்க...இங்க என்ன இருக்குன்னு உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச மாதிரியும் அது கிடைக்க இன்னும் பல நாட்கள் ஆகும்னு நீங்க பொறுமையா இருக்கீங்க...ஆனா எங்களால அந்தப் பொறுமையா இருக்க முடியல...ஏன்னா எங்களுக்கு அது என்னன்னு தெரியல...?"
கதிர் கடகடவெனப் பேசி முடித்துவிட்டு ஜெயக்குமாரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஜெயக்குமார் எதுவும் பேசவில்லை. கொஞ்சம் நேரம் மவுனத்தைக் கலைக்க ஜெயக்குமார் பேசினான். ஆனால் கதிரை முகம் கொடுத்து பார்க்க அவனால் முடியவில்லை.
"நேரம் வரும் போது உங்களுக்கே தெரியும் இல்லையினா நானே சொல்லுவேன்...பொறுமையா இருங்க...உணவு இடைவெளி விடுங்க. எல்லாரும் சாப்பிட்டுட்டு வந்து வேலை செய்யட்டும். நானும் சாப்பிட்டு வரேன்" என்று வேகமாகச் சென்று காரில் ஏறிப் பறந்தான்.
- தொடரும்…
Leave your comments on the story below.
🤔🤔Ennava irukum🤔
ReplyDelete