பௌர்ணமி நிலவை மேகங்கள் மறைத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு பின்னிரவு அது. ஷீலா அன்று வெளியூரில் இருந்து நள்ளிரவில் வர மதி அவளை பேருந்து நிலையத்திலிருந்து விடுதியில் கொண்டு வந்து விடுவதற்காக சைக்கிளில் வந்திருந்தான். ஷீலா பின்னால் அமர்ந்துக்கொள்ள மதி அவளை ஏற்றிக்கொண்டு சைக்கிளை மிதித்தான்.
'பேசாம வர?' மதி பேசினான்.
'இந்த அமைதி நல்லா இருக்கு...சத்தமே இல்லாம...'
'அப்போ நானும் சத்தம் போடாம இருக்கனுமா?'
'நீ பேசுனா இன்னும் நல்லா இருக்கு'
மதி சிரித்தான். மதி அப்போது கல்லூரியில் மூன்றாம் வருடம் படித்து வந்தான். இருவரும் மூன்று வருடங்களாக காதலித்து வருகின்றனர். அதை காதல் என்று அவர்கள் ஒரு போதும் சொல்லிக்கொள்வதில்லை. ஏதோ ஒரு இனம்புரியாத பந்தம். அப்படியே அதை வகைப்படுத்தியிருந்தனர்.
இரவின் பனி காற்றோடு சேர்ந்து வீசியது. மரங்கள் அசைவது மட்டுமே அந்த நேரத்தின் பெருஞ்சத்தமாக இருந்தது. ஷீலா மதி மேல் சாய்ந்துக்கொண்டாள். சைக்கிள் ஒரு குளத்தை கடக்கையில் ஷீலா சைக்கிளை நிறுத்த சொன்னாள். அவர்கள் பகலில் அந்த குளத்திற்கு வருவதுண்டு. வெகு நேரம் அந்த குளத்தின் கரையில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டு இருப்பார்கள். மதி பொறி வாங்கிக்கொண்டு வந்து மீன்களுக்கு போடுவான்.
'ஒரு நாள் இந்த மீனெல்லாம் புடிச்சு நல்லா புளி கரைச்சு எண்ணெய் மிதக்குற மாதிரி ஒரு மீன் கொழம்பு வச்சுக்கொடு ஷீலா'
'அத்தன ரூசி கேக்குதாக்கும்...மொதல்ல என்ன கட்டிக்கோ இந்த குளத்துல மீன் புடிச்சு இங்கையே வைக்கலாம்...'
'படிப்பு முடியட்டும்...நான் ஒரு வேலைக்கு போறேன்...நீயும் போ...அப்புறம் வீட்ல சொல்லலாம்'
சைக்கிளை குளத்தின் கறையில் நிறுத்தினான் மதி. ஷீலா இறங்கிக்கொண்டாள். இரவு அந்த குளத்தை இன்னும் அதிகமாக அழகாக்கியிருந்தது. மீன்கள் தண்ணீருக்கு மேல் பரப்பிலே இருந்தன். நிலவொளி அவை உடம்பில் பட்டு பிரகாசித்தது. இருவரும் ஒரு மணல் திட்டில் உட்கார்ந்தனர். ஏதோவொரு பறவை மேலே பறந்துக்கொண்டிருந்தது.
'நேரமாகலியா?' மதி கேட்டான்.
'நேரம் கெடக்குது...யாருக்கு கிடைக்கும் இந்த மாதிரி ஒரு அழகு........'
'காதலனா?'
'இல்ல குளத்த சொன்னேன்...அழகு குளம்'
ஷீலா சிரித்தாள். நட்சத்திரங்கள் மின்னுவது சிரிப்பது போல இருந்தது.
கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொள்ளவில்லை. அந்த மௌனம் அவர்களுக்கு பிடித்திருந்தது. ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். கண்கள் ஏதோ பேசிக்கொண்டது. மீன்களுக்கு புரியவில்லை.
மதி மெதுவாக அவன் முகத்தை அவள் முகத்தின் அருகில் கொண்டு வந்து தன் உதடுகளை அவள் உதடுகள் மேல் பதித்தான். காற்றில் மிகவும் நெருக்கமாக இருக்கும் பூக்கள் நகராமல் உராசிக்கொள்வதுபோல உதடுகள் இருந்தன. இருவரும் மிகவும் இறுக்கமாக கட்டிக்கொண்டனர். முத்தம் தொடர்வது நிறுத்தப்படவே இல்லை. மதியின் கைகள் ஷீலாவின் உடம்பில் பரவ ஆரம்பித்தது. தேவையான ஆடைகள் கலையப்பட்டன. நிலவு மேகத்திற்குள் மறைந்துக்கொண்டு அவர்களுக்கு இருளை போர்வையாக போர்த்தியது. உடல்கள் சத்தமில்லாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தன. ஊடல் வியர்த்து முடித்திருந்தபோது மணி அதிகாலை மூன்றை தாண்டியிருந்தது. குளத்தில் மீன்களை காணவில்லை. நிலவு இப்போது எங்கேயோ இருந்தது.
மதிக்கு இப்போது ஷீலாவிடன் பேசவேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால் அந்த கிராமத்தில் சிக்னல் கிடைக்கவில்லை. இரவின் குளிரில் மெதுவாக சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான். கிராமத்தின் எல்லைப் பகுதி போல. காடு போல இருந்தது. வெறும் மணல் ரோடுதான். அதுவும் ஒரு அடி அகலத்தில் தான் இருந்தது. இரண்டு பக்கங்களிலும் பெரிய பள்ளம். கொஞ்சம் இடறிவிட்டாலும் பள்ளத்தில் உருள வேண்டியதுதான். நிலவைக் காணவில்லை. இருட்டில் குத்துமதிப்பாக சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான். அங்கங்கு பாதை இறங்கியது அங்கங்கு ஏறியது. அது கண்டிப்பாக மனித நடமாட்டம் இல்லாத பகுதி. இருசக்கர வாகனம் வந்தால் கூட செல்வது கடினம்தான். இடதுபக்க பள்ளத்தில் ஒரு ஓடை ஒன்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது.வலது பக்கத்தில் மிகப்பெரிய மரங்கள் காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்தன. மரங்களின் ஆட்டம் அவனை பயமுறுத்தியது. கூகுள் மேப்ஸ் என்ன இழவுக்கு இந்த பாதையை காட்டியது என்று அவனுக்கு தெரியவில்லை. சீக்கிரம் முடிந்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டான். ஆனால் அது தொடர்ந்துக்கொண்டே இருந்தது.
கொஞ்சம் தூரம் தள்ளி மரங்களின் கிளைகள் மிக தாழ்வாக இருந்தன. அவன் மீது உரசியது. இருட்டில் இலைகள் கண்ணுக்கு தெரியவில்லை. திடீர் திடீரென்று இலைகள் அவன் தலையை தொட்டன. கிட்டத்தட்ட பத்து கிலோமீட்டர் அப்படிபட்ட பாதையில் பயணிப்பதாய் ஆகிவிட்டது. ஒரு கட்டத்தில் இது சரியான பாதைதான என்ற சந்தேகமும் வந்துவிட்டது. வழியில் ஒரு சுடுகாட்டை கடந்தான். பிணங்கள் ஏதும் எரிவதாய் தெரியவில்லை. மணலில் சைக்கிளை மிதிப்பது சிரமம். சாதாரண பாதையில் ஓட்டுவதை விட கொஞ்சம் கூடுதல் பளு போடவேண்டும். அதுவே அவனை சோர்வுபடுத்தியிருந்தாலும் சைக்கிளை அந்த இருட்டில் தோன்றவில்லை. என்ன வேண்டுமானால் நடக்கலாம். யாராவது அடித்துப்போட்டுவிட்டு எல்லாவற்றையும் திருடிவிட்டு போனால் கூட உடலை கண்டுபிடிக்கவே ஒரு வாரம் ஆகிவிடும் இந்த காட்டில். நிலவு சில மேகங்களை விலக்கிக்கொண்டு எட்டிப்பார்த்தது. அந்த வெளிச்சம் கொஞ்சம் நிம்மதி கொடுத்தாலும் இந்த நாள் அவன் வாழ்க்கையின் இறுதி நாளாக இருக்கலாம் என்று தோன்றியது அவனுக்கு. எங்கோ தூரத்தில் சாலையின் வண்டி சத்தங்கள் கேட்டன.
சிறிதுதூரம் வந்ததும் ஒரு சிறிய குடிசை தூரத்தில் தெரிந்தது. ஒரு விளக்கொளி. ஆள் நடமாட்டமும் இருந்தது. யாராக இருந்தாலும் இந்த பாதை சரியானது தானா? இன்னும் எவ்வளவு தூரம்? என்றெல்லாம் கேட்டுவிட நினைத்தான். குடிசையை நெருங்கும்போது உறுமல் சத்தங்கள். உறுமல்கள் மிக வேகமாகவே குரைப்பாக மாறியது. பத்து நாய்களுக்கு மேல் இருக்கும். அவனை சூழ்ந்துக்கொண்டன. சில நாய்கள் அங்கேயே இருந்து குரைத்தன. சில நாய்கள் மதியை நோக்கி ஆக்ரோஷமாக குரைத்துக்கொண்டு முன்னேறின.
-தொடரும்.
'பேசாம வர?' மதி பேசினான்.
'இந்த அமைதி நல்லா இருக்கு...சத்தமே இல்லாம...'
'அப்போ நானும் சத்தம் போடாம இருக்கனுமா?'
'நீ பேசுனா இன்னும் நல்லா இருக்கு'
மதி சிரித்தான். மதி அப்போது கல்லூரியில் மூன்றாம் வருடம் படித்து வந்தான். இருவரும் மூன்று வருடங்களாக காதலித்து வருகின்றனர். அதை காதல் என்று அவர்கள் ஒரு போதும் சொல்லிக்கொள்வதில்லை. ஏதோ ஒரு இனம்புரியாத பந்தம். அப்படியே அதை வகைப்படுத்தியிருந்தனர்.
இரவின் பனி காற்றோடு சேர்ந்து வீசியது. மரங்கள் அசைவது மட்டுமே அந்த நேரத்தின் பெருஞ்சத்தமாக இருந்தது. ஷீலா மதி மேல் சாய்ந்துக்கொண்டாள். சைக்கிள் ஒரு குளத்தை கடக்கையில் ஷீலா சைக்கிளை நிறுத்த சொன்னாள். அவர்கள் பகலில் அந்த குளத்திற்கு வருவதுண்டு. வெகு நேரம் அந்த குளத்தின் கரையில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டு இருப்பார்கள். மதி பொறி வாங்கிக்கொண்டு வந்து மீன்களுக்கு போடுவான்.
'ஒரு நாள் இந்த மீனெல்லாம் புடிச்சு நல்லா புளி கரைச்சு எண்ணெய் மிதக்குற மாதிரி ஒரு மீன் கொழம்பு வச்சுக்கொடு ஷீலா'
'அத்தன ரூசி கேக்குதாக்கும்...மொதல்ல என்ன கட்டிக்கோ இந்த குளத்துல மீன் புடிச்சு இங்கையே வைக்கலாம்...'
'படிப்பு முடியட்டும்...நான் ஒரு வேலைக்கு போறேன்...நீயும் போ...அப்புறம் வீட்ல சொல்லலாம்'
சைக்கிளை குளத்தின் கறையில் நிறுத்தினான் மதி. ஷீலா இறங்கிக்கொண்டாள். இரவு அந்த குளத்தை இன்னும் அதிகமாக அழகாக்கியிருந்தது. மீன்கள் தண்ணீருக்கு மேல் பரப்பிலே இருந்தன். நிலவொளி அவை உடம்பில் பட்டு பிரகாசித்தது. இருவரும் ஒரு மணல் திட்டில் உட்கார்ந்தனர். ஏதோவொரு பறவை மேலே பறந்துக்கொண்டிருந்தது.
'நேரமாகலியா?' மதி கேட்டான்.
'நேரம் கெடக்குது...யாருக்கு கிடைக்கும் இந்த மாதிரி ஒரு அழகு........'
'காதலனா?'
'இல்ல குளத்த சொன்னேன்...அழகு குளம்'
ஷீலா சிரித்தாள். நட்சத்திரங்கள் மின்னுவது சிரிப்பது போல இருந்தது.
கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொள்ளவில்லை. அந்த மௌனம் அவர்களுக்கு பிடித்திருந்தது. ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். கண்கள் ஏதோ பேசிக்கொண்டது. மீன்களுக்கு புரியவில்லை.
மதி மெதுவாக அவன் முகத்தை அவள் முகத்தின் அருகில் கொண்டு வந்து தன் உதடுகளை அவள் உதடுகள் மேல் பதித்தான். காற்றில் மிகவும் நெருக்கமாக இருக்கும் பூக்கள் நகராமல் உராசிக்கொள்வதுபோல உதடுகள் இருந்தன. இருவரும் மிகவும் இறுக்கமாக கட்டிக்கொண்டனர். முத்தம் தொடர்வது நிறுத்தப்படவே இல்லை. மதியின் கைகள் ஷீலாவின் உடம்பில் பரவ ஆரம்பித்தது. தேவையான ஆடைகள் கலையப்பட்டன. நிலவு மேகத்திற்குள் மறைந்துக்கொண்டு அவர்களுக்கு இருளை போர்வையாக போர்த்தியது. உடல்கள் சத்தமில்லாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தன. ஊடல் வியர்த்து முடித்திருந்தபோது மணி அதிகாலை மூன்றை தாண்டியிருந்தது. குளத்தில் மீன்களை காணவில்லை. நிலவு இப்போது எங்கேயோ இருந்தது.
மதிக்கு இப்போது ஷீலாவிடன் பேசவேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால் அந்த கிராமத்தில் சிக்னல் கிடைக்கவில்லை. இரவின் குளிரில் மெதுவாக சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான். கிராமத்தின் எல்லைப் பகுதி போல. காடு போல இருந்தது. வெறும் மணல் ரோடுதான். அதுவும் ஒரு அடி அகலத்தில் தான் இருந்தது. இரண்டு பக்கங்களிலும் பெரிய பள்ளம். கொஞ்சம் இடறிவிட்டாலும் பள்ளத்தில் உருள வேண்டியதுதான். நிலவைக் காணவில்லை. இருட்டில் குத்துமதிப்பாக சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான். அங்கங்கு பாதை இறங்கியது அங்கங்கு ஏறியது. அது கண்டிப்பாக மனித நடமாட்டம் இல்லாத பகுதி. இருசக்கர வாகனம் வந்தால் கூட செல்வது கடினம்தான். இடதுபக்க பள்ளத்தில் ஒரு ஓடை ஒன்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது.வலது பக்கத்தில் மிகப்பெரிய மரங்கள் காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்தன. மரங்களின் ஆட்டம் அவனை பயமுறுத்தியது. கூகுள் மேப்ஸ் என்ன இழவுக்கு இந்த பாதையை காட்டியது என்று அவனுக்கு தெரியவில்லை. சீக்கிரம் முடிந்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டான். ஆனால் அது தொடர்ந்துக்கொண்டே இருந்தது.
கொஞ்சம் தூரம் தள்ளி மரங்களின் கிளைகள் மிக தாழ்வாக இருந்தன. அவன் மீது உரசியது. இருட்டில் இலைகள் கண்ணுக்கு தெரியவில்லை. திடீர் திடீரென்று இலைகள் அவன் தலையை தொட்டன. கிட்டத்தட்ட பத்து கிலோமீட்டர் அப்படிபட்ட பாதையில் பயணிப்பதாய் ஆகிவிட்டது. ஒரு கட்டத்தில் இது சரியான பாதைதான என்ற சந்தேகமும் வந்துவிட்டது. வழியில் ஒரு சுடுகாட்டை கடந்தான். பிணங்கள் ஏதும் எரிவதாய் தெரியவில்லை. மணலில் சைக்கிளை மிதிப்பது சிரமம். சாதாரண பாதையில் ஓட்டுவதை விட கொஞ்சம் கூடுதல் பளு போடவேண்டும். அதுவே அவனை சோர்வுபடுத்தியிருந்தாலும் சைக்கிளை அந்த இருட்டில் தோன்றவில்லை. என்ன வேண்டுமானால் நடக்கலாம். யாராவது அடித்துப்போட்டுவிட்டு எல்லாவற்றையும் திருடிவிட்டு போனால் கூட உடலை கண்டுபிடிக்கவே ஒரு வாரம் ஆகிவிடும் இந்த காட்டில். நிலவு சில மேகங்களை விலக்கிக்கொண்டு எட்டிப்பார்த்தது. அந்த வெளிச்சம் கொஞ்சம் நிம்மதி கொடுத்தாலும் இந்த நாள் அவன் வாழ்க்கையின் இறுதி நாளாக இருக்கலாம் என்று தோன்றியது அவனுக்கு. எங்கோ தூரத்தில் சாலையின் வண்டி சத்தங்கள் கேட்டன.
சிறிதுதூரம் வந்ததும் ஒரு சிறிய குடிசை தூரத்தில் தெரிந்தது. ஒரு விளக்கொளி. ஆள் நடமாட்டமும் இருந்தது. யாராக இருந்தாலும் இந்த பாதை சரியானது தானா? இன்னும் எவ்வளவு தூரம்? என்றெல்லாம் கேட்டுவிட நினைத்தான். குடிசையை நெருங்கும்போது உறுமல் சத்தங்கள். உறுமல்கள் மிக வேகமாகவே குரைப்பாக மாறியது. பத்து நாய்களுக்கு மேல் இருக்கும். அவனை சூழ்ந்துக்கொண்டன. சில நாய்கள் அங்கேயே இருந்து குரைத்தன. சில நாய்கள் மதியை நோக்கி ஆக்ரோஷமாக குரைத்துக்கொண்டு முன்னேறின.
-தொடரும்.
No comments:
Post a Comment